Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Κουράστηκα, μα έχω ελπίδα!

Κουράστηκε η ψυχή μου με όσα γίνονται. Με όσα βλέπω, ακούω, μαθαίνω. Κουράστηκα παρατηρώντας τις αντιδράσεις μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας που απέναντι στην ασφυκτική πίεση, αντιδρά ανασύροντας από το χρονοντούλαπο μιας γκρίζας Ιστορίας, ό,τι αρνητικότερο είχε «καταχωνιάσει».
Κουράστηκα, μα δεν απογοητεύομαι.. Οχι επειδή είμαι φύσει αισιόδοξο άτομο. Ναι, θέλω πάντα και παντού να «βλέπω» την όποια καλή πλευρά των πραγμάτων. Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί κανείς να το πει «αισιοδοξία» ή όχι, αλλά νομίζω ότι πηγή της μη απογοήτευσής μου, στην οποία μόλις αναφέρθηκα, ή για ν’ ακριβολογήσω μία από τις ελάχιστες πολύτιμες πηγές, είναι πως υπάρχουν νησίδες ελπίδας σε τούτο τον τόπο. Διαχρονικά. Ετσι και τώρα:
Βλέπω μια επιστολή εργαζομένων που περιγράφουν ακριβώς τα χαρακτηριστικά της «νησίδας» για την οποία σου μιλάω: Μια πράξη δηλωτική αλληλοσεβασμού και αλληλεγγύης, και ταυτόχρονα δημόσια και ειλικρινή αναγνώρισή της – από εκείνους στους οποίους απευθύνεται η πράξη. Μια επιστολή που έχει λόγια/έννοιες όπως «συλλογικότητα», «αφοσίωση σε κοινούς στόχους» και «ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον». Χαρά μου που τη μοιράζομαι μαζί σας:

«Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα της ευθύνης και της προνοητικότητας.

Στη δίνη των προβλημάτων, οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών, που αντιμετωπίζει η χώρα μας, οι εργαζόμενοι των Εκπαιδευτηρίων ΓΕΙΤΟΝΑ αισθανόμαστε ευτυχείς που βιώνουμε στον εργασιακό μας χώρο μια πραγματικότητα, που ενισχύει τη συλλογικότητα, τον αλληλοσεβασμό, την αφοσίωση στον κοινό στόχο, την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, δικό μας και των μαθητών μας.
Διαβλέποντας τις εξελίξεις, η Διεύθυνση των Εκπαιδευτηρίων ΓΕΙΤΟΝΑ, με σύνεση και διορατικότητα, από την Τρίτη, 16 Ιουνίου προκατέβαλε στους εργαζόμενους του Σχολείου το μισθό του Ιουνίου και τη Δευτέρα, 22 Ιουνίου προκατέβαλε το μισθό του Ιουλίου. Η απόφαση αυτή ήταν μία εκδήλωση έμπρακτης αλληλεγγύης, βαθιάς προνοητικότητας, ευαισθησίας και σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Οι εργαζόμενοι στα Εκπαιδευτήρια ΓΕΙΤΟΝΑ, εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες προς τη Διεύθυνση του Σχολείου και διαβεβαιώνουμε τους γονείς που μας εμπιστεύονται τα παιδιά τους, πως θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε με βαθιά αφοσίωση για την πρόοδο των μαθητών μας. Δηλώνουμε πως, αφοσιωμένοι στον κοινό στόχο, που δεν είναι άλλος από την ανάπτυξη της προσωπικότητας και την ανάδειξη των χαρισμάτων των μαθητών μας, θα σταθούμε αρωγοί στον πολύπλευρο αγώνα του Σχολείου μας, προκειμένου να ξεπεράσουμε αλώβητοι τις συμπληγάδες και τις φουρτούνες των καιρών.
Οι εργαζόμενοι των Εκπαιδευτηρίων ΓΕΙΤΟΝΑ"

Την Πατρίδα΄μ έχασα

Ακούω ποντιακά τραγούδια με αυτό το πολεμικό ήθος που έχει αυτή η χαρισματική φάρα. και σκέφτομαι, δε μας κάνει τη χάρη ο μαλάκας ο Ερντογάν να μας την πέσει, όπως μας απειλεί τέτοιες δύσκολες ώρες; Με τόσο θυμό που έχουμε, θα ψάχνει να βρει την κωλοτρυπίδα του ο γελοίος... Αυτήν τη φορά, και μόνοι μας, θα φτάσουμε στην Άγκυρα...

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Ρε, τους αγύρτες...

Έκαναν ο,τι μπορούσαν οι εκπρόσωποι της εθνικής ήττας, αυτοί που μας φέρανε ως εδώ για να διχάσουνε τους πολίτες. Το Δημοψήφισμα γι΄ αυτούς τους αγύρτες, είναι πλυντήριο. Κι αφού τοκίσανε στην διαίρεση, τώρα αναπέμπουν ύμνους στην Ενότητα. Αηδία... Αλλά, δε θα τους κάνουμε το χατήρι ν΄ αλλάξουμε χώρα!
Εμάς εδώ είναι τα (άγια) χώματά μας. Εδώ μεγαλώνουμε τα παιδιά μας κι έχουμε κηδέψει στοργικά τους δικούς μας.
Αυτήν την πατρίδα θα την ξανακάνωμε από την αρχή. Κανείς δε γεννήθηκε για να διασχίζει αενάως και με αναίδεια τη διαδρομή Αράχοβα- Μύκονος...

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Ναι στο Όχι, αλλά με λόγο

Τι να πεις στους οπαδούς του ΝΑΙ;  Ότι γίνονται οι καυμένοι όχημα; Πλυντήριο γι αυτή τη ΣΥΜΜΟΡΙΑ που λυμαίνεται τη χώρα και ζητάει να ξαναγυρίσει δικαιωμένη στα πράγματα;
 Ο Φόβος ας ήτανε να λείψει από αυτήν τη σχέση!
Κρίμα για το ΚΚΕ... Δεν καταλαβαίνει- και μάλλον επειδή δεν ημπορεί να καταλάβει κι επειδή αυτή η Σέχτα τουκόμματος δεν έχει βγεί έξω από τα στενά της σύνορα κι ίσως και να έχει συμφέροντα ...- ότι τώρα συσπειρωνόμαστε στο Όχι.
Μας έχει  σπάσει τ΄ αρχίδια κι αυτός ο ανεπάγγελτος Τσίπρας, είναι αλήθεια. Ο "νεραντζόκωλος" Αρτινός φλώρος. που μας προτείνει νέα Μνημόνια. Και μας  τα΄ χουνε κάνει ζέπελιν κι οι μαλάκες που έχει γύρω του.Είναι δυνατόν να στηριζόμαστε στη φθινοπωρινή σοφία αυτού του ραμολιμέντου του Φλαμπουράρη; Ο τύπος είναι σε βιολογική αποδρομή. Θα μιλήσει για τα παιδιά μας τρώγοντας μπαρμπουνάκι στην Αίγινα;
Προέχει όμως τώρα να πούμε ΟΧΙ, παρόλα αυτά. Με τους μαλάκες που μπλέξαμε! Και που τους ψηφίσατε! Γιατί έτσι ωμά το θέτουν οι ξένοι: ή Ναι ή στο γκρεμό! Στον γκρεμό ρε πουσταριά!!!
Μας χαρίζετε γενναιόδωρα το θάνατο; Θα το πάμε ως την άκρη!.. 
Τέλος πάντων. Πιστοί στις αρχές μας, εμείς θα πούμε ΟΧΙ, Αρκεί μετά , απο Δευτέρα, αυτά τα νούμερα να μιλήσουν επιτέλους καθαρά... Και να βάλουνε τις συντεχνίες τους που τις βγάζανε από τα 45 στη σύνταξη να δουλέψουν, Έχει δυνάμεις αυτή η χώρα. Δεν είμαστε ρε, για πέταμα.!

Αφιερωμένη η Μολυβιά με τον γίγαντα Μανώλη Αγγελόπουλο- έναν απο τους δικούς μας Θεούς ημών των ΠΑΟΚτζήδων που όπως και τα αδέρφια μας της ΑΕΚ- απερήφανη προσφυγιά!- ταχθήκανε υπέρ του ΟΧΙ!..

https://www.youtube.com/watch?v=1yF0lLtA9XY

Και το εφτά νομά για μας τους αλήτες
"Πως τα΄ χεις έτσι μοιρασμέ/ ντουνιά ψευτοπολιτισμέ"...

https://www.youtube.com/watch?v=rYB9FYxyDqY
 

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Τι είνα ανοιχτό τέτοιαν ώρα

Κάθε κεφαλαιώδης εμπειρία, είναι άδοξη. Ζει κανείς έστω για κάποιο διάστημα μέσα στις εκπλήξεις. Η υγεία πρόσκαιρα διατηρεί αυτήν τη φρενίτιδα. Κι ύστερα αναλαμβάνει να τακτοποιήσει τα πράγματα η στατιστική του Θανάτου. Στέκεσαι τότε ας πούμε στο Μετς, στο απέναντι πεζοδρόμιο, από ένα σπίτι όπου σύχναζες, παλαιά, εκμηδενιζμένος. Έχοντας τώρα πια αποσκιρτήσει απο την οδύνη. Κι οριστικά ξένος της ηδονής. Άσε μας ρε, ψέφτη!.. Για έναν αναγραμματισμό, όμως, τίποτε δεν ημπορεί να σε γιατρέψει. Ούτε κανενός η φλυαρία, ούτε η λύπη. Αϊντα να μάθεις να ζεις καϋμμένε, σκέφτεσαι μετά, μέσα στις τόσες απουσίες, δίχως να γίνεσαι γελοίος.
Στο κάτω- κάτω είμαστε όλοι, θύματα των νόμων.

Υ.Γ: Κατερίνα Στανίση: "Αλλοιώτικη η περίσταση η δική σου..."

Το πάμε στα διπλά;

Μα την Παναγία! Αν συναντούσα, έστω έναν καριόλη απ΄ όλους αυτούς που μας χρωστάνε, θα του΄ λεγα κατάμουτρα ότι το χρέος της Ελλάδος, είναι άδικο, παράνομο και καταχρηστικό! Μόνο που δε ξέρω που συχνάζουνε αυτοί οι μπάσταρδοι...Κι έχεις κι αυτούς τους διαλυμμένους ήρωες του ΣΥΡΙΖΑ... Περιφέρουν μπροστά στα ραγισμένα μάτια μας -ανεπάγγελτοι κλασσικά οι περισσότεροι απο αυτούς...-την αχρηστία τους σαν κορώνα. Σε τούτην τη βαρειά γελοιότητα μοναχά η βλακεία διεκδιεκεί φωτοστέφανα... Το μεταξύ διάστημα, εμείς το λέμε ζωή. ( Το ζήτα με μικρό προς άρση παρεξηγήσεων...) 


Κατάπτωση...

Πάνε να καλλιεργήσουνε κλίμα "αντεπανάστασης" και διαδηλώσεων τύπου κατσαρόλας τα "λάϊτ" φασισταριά τύπου Γεωργιάδη... Ρε οι πούστηδες αυτοί... Φυρί- Φυρί το πάνε να μας κάνουν  ΣΥΡΙΖΑ, οι Γερμανοτσολιάδες; Φτωχομπινέδες που ανένηψαν και είδαν την αλήθεια σε μερικές βουτειές στο Εκάλη κλάμπ... Πόθεν Έσχες εξαντληντικό ρε!!! Μέχρι να τους βγει το δάχτυλο απ΄τον τρυφερό τους λάρυγγα!..

Ρε! Είμαστε καλά παιδιά, Μη μας μαλώνετε...

Κανένας δε ξέρει τι διάολο είναι η σημερινή Ελλάδα. Εκτός απο τους ηλίθιους. Και τους βολεμένους. (σ.σ: προσοχή! Όχι του ημερήσιου άχθους!) Α, και τους ατάλαντους σαν κι εμάς. Ίσως και ιδιοτελείς. Που΄ σουν μάγκα το χειμώνα που κλείνανε τα σπίτια μας; Όχι μονο η Ερτ, Θα ρώταγα εγώ ας πούμε μια ψυχή...
Κι επίσης τους φτωχούς. Συνάμα τους Άνεργους. Και τους αποσυνάγωγους, λέω... Κομμάτι υποψιαζόμαστε κι εμείς. Οι αχθοφόροι της ημερήσιας ενημέρωσης. Κανείς δεν παίρνει την ευθύνη "Εγώ Είμαι η Ελλάδα, ρε!" να πει στις μέρες μας. Μοναχά η Λουκά με τις στριγγλιές της στέφει αυτό το απερίγραπτο πένθος. Ε, το αναδέχονται και κάποιοι άλλοι(ες) αλλά αυτοί είναι θεσμικοί παράγοντες κι έτσι το πράγμα αλλάζει... Όθεν στο κενό, αναβαθμιζόμενοι, αγναντεύουμε ήσυχοι τη συμμετρία ανάμεσα στις χαρές και στις λύπες. Άϊντε και όπου δεν παριστάμεθα, να ειπώ, κάνοντας χάρη, τώρα που ξαναβρήκα δουλειά, χαιρόμαστε αυτήν την σκοτοδίνη στους μαλακούς καναπέδες της προέδρου...
"ΌΛα τείνουν στην χυδαιότητα ρε παππού" έλεγα στον αγράμματο πάππο μου "Δεν πειράζει αγόρι μου..." απαντούσε ο θυμόσοφος αρβανίτης. "μη λυπάσαι τη βρωμιά. Τους καθαρούς να λυπάσαι...". 

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Είναι η Ελλάδα, ηλίθιε!...

Η ιστορία είναι μάλλον σύντομη και μάλλον απλή: Ο τύπος, γνωστός σε πολύ κόσμο, πήρε μέρος σε λεηλασία/βανδαλισμό μεγάλου κι ευρύχωρου σπιτιού. Εκείνος φορούσε γάντια και προτίμησε χρήματα, κάποια κοσμήματα να πάρει, μικρά και πολύτιμα αντικείμενα δηλαδή. Αλλοι "βούτηξαν" ηλεκτρικές συσκευές, έπιπλα, άλλοι έφθασαν να ξηλώσουν ακόμα και τα κουφώματα. Ρημαδιό. Ο τύπος, που λες, όταν είδε ότι η δράση στην οποία συμμετείχε, όδευε προς πλήρη αποκάλυψη, πρόλαβε να "φάει" ή να φυγαδέψει τα "δικά του" εύκολα-στο-κρύψιμο-κλοπιμαία, και έσπευσε να πάρει θέση στο απέναντι πεζοδρόμιο. Απ' εκεί, τώρα πια, υψώνει τον δείκτη (ναι, με όχι "γυμνό" το χέρι, πάλι με γάντι, αλλά άλλου τύπου. Κεκτημένη ταχύτητα, βλέπεις, ή απλή συνήθεια?) Και φωνάζει, καταγγέλοντας και χλευάζοντας τους όποιους άλλους λεηλάτησαν ή βανδάλισαν και δεν πρόλαβαν να κρύψουν την πραμάτεια τους. Και βλέποντας ότι έχει "προλάβει" να κρυφτεί, συνεχίζει κλιμακώνοντας: Καταγγέλει και άλλους "γενικώς", που είναι φανερό ότι έκλεψαν κι εκείνοι, αλλά διαφορετικά από τον λεγάμενο πράγματα: Επιχείρημα? Λείπουν τα πράγματα, άρα δεν μπορεί... Κάποιοι τα έκλεψαν και πρέπει κι αυτούς να τους καταγγείλουμε. Σαν να μην έφτανε αυτό, ή και όπως ήταν αναμενόμενο θα έλεγε κανείς, άρχισε να χύνει και δηλητήριο χυδαιότητας: Στόχος των καταγγελιών του ήταν και όσοι μέσα στο γενικό χαμό, αναζήτησαν τροφή από το ψυγείο ή τα ντουλάπια, αλλά όχι από λαιμαργία: πεινούσαν, γμτ! (Την επόμενη φορά, θα σου πω, ίσως, και γι' άλλους τύπους)...

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Ο ψευτοπολιτισμός του ΣΥΡΙΖΑ

Μας απομένει ακόμα κάμποση περηφάνεια. Ώστε ν΄ ακούμε το "Αντιλαλούν δυο φυλακές" κι από φιλότιμο να μη λιποψυχάμε.
Τη γλυτώνουμε φτηνά απ΄ αυτήν τη συναίνεση.
Η λύπη μας μας σώζει τελικά. Κι αυτή η ωχρή μελαγχολία που τρέχει πριν απο μας μπροστά και μας προφυλάσσει απ΄ τον κατήφορο της ατιμωτικής κατάφασης.

Υ.Γ: Πηγαίνουν έπειτα οι άλλοι(η) και πεθαίνουν οι γαμημένοι(ες) και σ΄ αφήνουν μετά, να εφορμάς όπως μπορείς, κάθετα σε τούτην την ημερήσια φρίκη...