Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Πώς δεν ανατινάχθηκε η Βουλή, το 1863!

*Απόσπασμα από το Επίσημα Πρακτικά της Β΄ Εθνικής Συνέλευσης. 
Ο Ζυμβρακάκης ανακοινώνει τις πληροφορίες του για σχέδιο υπονόμευσης της Συνέλευσης


*Και όμως εκκενώθηκε βίαια,
όταν ακούσθηκε ένας… θόρυβος!!!
*Τραυματίσθηκε ο Τρικούπης…


Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης

          Ήταν 10 Μαΐου του 1863, όταν η Βουλή, η Β΄ Εθνική Συνέλευση όπως ονομάζονταν, έζησε στιγμές, που έμειναν στην ιστορία, διανθισμένες με γέλια και ειρωνείες, όταν κάποιες συνωμοσιολογικές πληροφορίες περί ανατινάξεως της Εθνοσυνέλευσης μέσω ενός υπονόμου, συνδυάσθηκαν με έναν άσχετο  θόρυβο, προκαλώντας πανικό και ποδοπατήματα των πληρεξουσίων όπως αποκαλούσαν τότε τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του Έθνους.
          Η Β΄ Εθνοσυνέλευση, συνεδρίαζε σε μια «σανιδόπηκτον» παράγκα που είχε ανεγερθεί δίπλα στο χώρο της σημερινής Παλαιάς Βουλής, το Μέγαρο της οποίας τότε, ανεγείρονταν ακόμα.
          Ας δούμε όμως τα κωμικοτραγικά γεγονότα από την αρχή:
          Η ανακοίνωση που έκανε από του βήματος, σύμφωνα και με τα Επίσημα Πρακτικά της Εθνικής Συνέλευσης ο πληρεξούσιος και φρούραρχος Χρήστος Ζυμβρακάκης, πληρεξούσιος Μινώας (συνοικισμού Κρητών) πάγωσε το χαμόγελο των αντιπροσώπων του  Έθνους.
          -Και πριν ή εκλεχθώ φρούραρχος της Συνέλευσης είχον μάθει τι διενεργούμενον κατ’ αυτής, όπερ έσπευσα να κοινοποιήσω εις τον τότε Πρόεδρον της Κυβερνήσεως. Δυστυχώς αι απαίσιαι αυταί φήμαι εξακολουθούσι. Ταύτην  την στιγμήν έμαθον παρά του διευθυντού της Διοικητικής Αστυνομίας ότι η Συνέλευσης διατρέχει έσχατον κίνδυνον. Προτείνω να προσληφθώσιν αυτήν την στιγμήν οι αναγκαίοι μηχανικοί και να γίνη αυστηρά και επιστημονική εξέτασις των πέριξ οικιών και ιδίως μιας εξ αυτών, εις ην υποτίθεται  ή φημίζεται ότι προπαρασκευάζεται υπόνομος σκοπόν έχουσα την ανατροπήν της Συνελεύσεως.
          Οι πληρεξούσιοι που τα άκουσαν καταθορυβήθηκαν. Μερικοί μάλιστα έσπευσαν να βγουν έξω… .................................................................................................................................................................. ............................................................................................................................................................................................
Διαβάστε περισσότερα στη θέση http://sitalkisking.blogspot.gr/2014/12/1863.html

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

ΜΑΦΙΑ Στο Ποδόσφαιρο!

Έπειτα από διετή έρευνα, ο εισαγγελέας Αριστείδης Κορέας κατέληξε προχθες στο, πρωτογενές, για να είμαστε δίκαιοι,  συμπέρασμα, μέσα από ένα Πόρισμα 173 σελίδων, ότι το Ελληνικό επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίορου, ελέγχεται από μια εγκληματική οργάνωση η οποία εδώ και χρόνια αλλοιώνει τους αγώνες και ρυθμίζει κατά πως γουστάρει, τους όρους του "επαγγελματικού" τρομάρα μας, ανταγωνισμού. Εκ πρώτης όψεως- και όχι μόνο-  μιλάμε για μεγάλο σκάνδαλο και για ΜΑΦΙΑ, στην οποία, παρότι ονόματα δεν ανακοινώθηκαν, εμπλέκονται πολλοί υψηλόβαθμοι παράγοντες ομάδων, της ΕΠΟ και Διαιτητές.
Όποιος βρεί ωστόσο, μια στοιχειώδη αναφορά επ΄ αυτών στις εφημερίδες των εντιμότατων  Θέμου Αναστασιάδη και Νικολάου Χατζηνικολάου καθώς και των δορυφόρων τους, να΄ ρθει να πάρει από μένα τα κουπόνια που δίνουν στο αφελές αναγνωστικό τους κοινό που τους θεωρεί και αντιμνημονιακούς...

Υ.Γ: Προφανώς άσχετο. Αλλά πηγαίνοντας το βράδυ να πάρω από μακριά το αμάξι μου, ελέω Νταβούτογλου, άκουγα ακόμα στ΄ αυτιά μου στο Σύνταγμα την ιαχή "Μαρινάκη είσαι τρέλα/ με ριγέ Κορυδαλλού χοντρή φανέλλα". Λες; Σκέφτηκα, αναθαρρημένος...

Υ.Γ2: Υπάρχει ένα βαθύ και πηχτό αίσθημα Αδικίας στον τόπο. Κι όλα σε οδηγούνε στην αυτοδικία. Αλλά αυτή η κοινωνία, μετά από τόσα που πέρασε, αρνείται να εκπλαγεί. Σάμπως να συνήθισε στη φρίκη.
(Για τον ΣΥΡΙΖΑ τι να πει κανείς, αφού, τα έχει βρει με αυτούς που πρέπει στα "Μεγάλα"...)

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Η αλητεία του Πρώτου Θέματος

Τους έφταιξε και τους έφτιαξε αυτός ο ανόητος πιτσιρικάς με τη σακούλα που την άδειασε στο γραφείο του Πρύτανη... Λες και οι σακούλες του Αναστασιάδη, ήντονε καλύτερες!
Στο κάτω- κάτω αυτοί, "την αγάπη τους γυρεύουν/ μέσα στο σκουπιδαριό...".
Ας τραβήξουνε μια βόλτα να δούνε τι ακριβώς συμβαίνει στις Σχολές οι δαιμόνιοι ρεπόρτηδες... 
Με τον κύριο- Θέμο όμως, τι γίνεται και τον "πλαστικό" του πλούτο;
Η Ντόρα Μπακογιάννη έχει πολλές φορές καταγγείλει στη Βουλή τον εκδότη που πιάστηκε με πλαστικές σακούλες σε Τράπεζα του Κολωνακιού και μετά, στα σύνορα να κουβαλάει λεφτά.  Γιάντα δεν επιμένει τώρα στις καταγγελίες της; Τα΄χει βρει με τον κύριο Θέμο, ή... κουράστηκε να τα βάζει με το κατεστημένο;

Υ.Γ: Αφιερωμένο στο φοιτηταριό το "Καθόμουνα στου Λέντζου"με τον απαράμιλο Δημήτρη Κοντογιάννη.
Υ.Γ: 2. Άσχετο, αλλά, άϊντε να τελειώνουμε, εμείς οι Βόρειοι μ΄ αυτές τις εκκρεμότητες, του αφιλόξενου Νότου. Εδώ οι άνθρωποι με το παραμικρό, κρυώνουν. Δε μας ξαφνιάζει εμάς, καμιά αδικία. Και ξέρουμε ότι τίποτε σ΄ αυτόν τον πούστη κόσμο δεν είναι στη θέση του. Ούτε καν ο ίδιος ο κόσμος... 


Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Να ξεβρομίσει επιτέλους ο τόπος!

Μιχάλης Πανουσάκος  ¨Κρασί σε πίνω για καλό/ κι εσύ με πας στον τοίχο".
https://www.youtube.com/watch?v=QlpwcNHiVGY

Δεν είμαστε αδρανής μάζα. Αυτοί μαζί τα φάγανε.

Εμείς διαλέγαμε πάντα με ποιούς τα πίναμε.

"Θιαμαίνομαι τον ουρανό/ πως στέκει δίχως στύλο
 θιαμαίνομε τις όμορφες/ που δε με κάνουν φίλο"

Κατά πως θα΄ λεγε κι ο Εγγονόπουλος, για να καταλάβει αυτήν την αισθηματική ακρίβεια ο πολιτικός και δημοσιογραφικός πολτός που παρισταίνουν σήμερα ρόλους, θα ήπρεπε τουλάχιστον, να είναι νεκροί...  


Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

"Σαν το φονιά..."

Ποτέ άλλοτε ο δημόσιος διάλογος στη χώρα δεν είχε πέσει σε τόσο χαμηλό επίπεδο.
Ακούς την κυβερνητική εκπρόσωπο Σοφία Βούλτεψη να μιλά και νομίζεις πως έχει ανοίξει χαράματα το παράθυρο και πιάνει ψιλή κουβέντα με την απέναντι  γειτόνισσα... Μας έχει κυκλώσει ασφυκτικά η αναίδεια. Άνθρωποι ατάλαντοι, χειρονομούν από τις εφτά το πρωί στις συχνότητες.
Δεν έχουν άλλες έγνοιες; Φλυαρία ανάλατη και σκόπιμη, που εμποδίζει να καταλάβουμε τι ακριβώς πάθαμε. Γινόνται διασκεδαστές, όλες αυτές οι πολιτικες καρικατούρες και γεμίζουνε τον τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο, μιας οριστικά ξεπεσμένης "δημοσιογραφίας", μακριά από τις ανθρώπινες υποθέσεις.

Αφιερωμένο: Μανώλη Ρασούλη- Χρήστου Νικολόπουλου/ Τραγούδι Γιώργος Σαρρής 

https://www.youtube.com/watch?v=4VuNfKMEWEU

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Στη μνήμη του Τριαντάφυλλου Δραβαλιάρη!



Δεν είμαστε εμείς για το Α΄  Νεκροταφείο…

Οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν ανήκουν πια στην ατονία του χρόνου.
Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως είναι ανυπεράσπιστοι.
Η φυσική συστολή τους, δεν ενδίδει, πάλλεται ακόμα στον αέρα και υπαγορεύει ένα ορισμένο ύψος, όπου όλα τα πράγματα έχουν τη θέση τους, περιφρονώντας την υπερβολή.
Όποιος έχει δυό δράμια ψυχή μέσα του, ξέρει από πρώτο χέρι τότε, πως η συγκίνηση είναι σ΄ αυτές τις περιστάσεις,  ένα άχαρο φορτίο που δε μοιράζεται.
Μου κάνει εντύπωση παρόλα αυτά, με πόση διεκπεραίωση αντιπαρέρχονται οι ζώντες την απόλυτη συντριβή του τεθνεώτος. Σαν να είναι ο βαρύς θάνατος, ένα αλογάκι του λούνα- παρκ που γυρίζει αέναα γύρω- γύρω και κάποια στιγμή, ο παρκαδόρος θα μας απευθύνει το εισιτήριο, την ώρα που όλοι στο πλάϊ θα αναλύονται σε υπέροχα γέλια, φωνάζοντας «Τέλεια! Περνάμε τέλεια!»…
Καλέ μου Τριαντάφυλλε. Δεν είναι που απόθανες. Είναι που σε κλαίγανε χθες, αυτοί ακριβώς που κατά βάθος περίμενες…
Ώρα καλή καρντάσι μου! Σπαταλάμε την ψυχή μας εμείς οι Μακεδόνες, εδώ κάτω στον αφιλόξενο Νότο, εφορμώντας κάθετα στη φρίκη…

Υ.Γ:  Γειασάν ρε Δραβαλιάρη! Από τον Γιώρα, αυθαιρέτως, κι από μένα ρε παληόπαιδο. Αν μας άφηνες να σε πενθήσουμε, θ΄ ακουμπούσαμε στο μνήμα σου την κεφαλή του Κούδα!

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Καλή τύχη!..

Στις εφτά εβδόμου του Εφτά (7/7/07) χάθηκε αναπάντεχα όπως παραθέριζε με την Οικογένειά του στη… Χαλικιδική, όπως την λέγαν τότε τα παιδιά μου, τη Χαλκιδική, ο γίγαντας της άμυνας του ΠΑΟΚ, το ίνδαλμα των παιδικών μας χρόνων, ο Αρίστος Φουντουκίδης. Έγραψα τότε στον «Αγγελιοφόρο» δυό λόγια στη μνήμη αυτού του θεόρατου ποδοσφαιστή που, στα παιδικά μας μάτια, στις αλάνες όπου μεγαλώσαμε, φάνταζε -και ήταν!- ανίκητος. Δεν τον «πέρασε» ποτέ κανείς. Εκτός από τον μέγα και άνισο με το δρεπάνι «ντριμπλαδόρο».
Παραθέτω το κείμενο και μαζί, στον επίλογο, ένα ασεβές στιχούργημα, βασισμένο άτεχνα σ΄ ένα κλασσικό τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, σαν οριστικό αποχαιρετισμό σε τούτην τη φιλόξενη ιστοσελίδα. Γειασάν!  


Οι θρύλοι που υφαίνουν τη ζωή μας
Απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ στην Τούμπα, αριστερά του δρόμου, υπήρχε στις αρχές του ΄80 ένα ταβερνάκι, ο θρυλικός "Θερμαϊκός"!
Εκεί αράζανε άνθρωποι λαϊκοί, μεροκαματιάρηδες επί το πλείστον, κάργα Καζαντζιδικοί και μασίφ Παοκτσήδες και κάτι φοιτητές σαν κι εμάς που γυρεύανε περιπέτειες και συναναστροφές ζόρικες για την ασταθή μυθολογία που μας βασάνιζε εκείνα τα χρόνια...
Ψυχή του μαγαζιού, ο κυρ-Μήτσος, ένας βλοσυρός στην όψη αλλά καλοκάγαθος βράχος που τα ρύθμιζε όλα με το βλέμμα και η κυρά του, η κυρία Ολυμπία που είχε το πάνω χέρι στην επικράτεια της κουζίνας και ίσως όχι μόνο. Ο διάκοσμος ήταν απλός...Μια έγχρωμη αφίσσα του Στέλιου στη γωνία και μερικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες των γιών του κυρ- Μήτσου-το καμάρι του!- που ήτανε και οι τρεις, πυγμάχοι στην Αυστραλία!
Το μενού ήταν εξίσου απλό. Κυρίως πιάτο ήτανε η ζακέτα, ένα ψάρι συγγενές της γλώσσας και τα βασικά κρεατικά. Μια μερίδα ποδιά, που ξεχείλιζε στο πιάτο, συν μια σαλάτα, χόρτα ή αγγουρο-ντομάτα με χοντρό κρεμμύδι και μια "μαλάμω" με Σουρωτή κοστίζανε 45 φράγκα. Αυτά, το 1984 στη Σαλονίκη.
Δεξιά στην πόρτα μπαίνοντας, ήταν ένα αρχαίο τζουκ-μποξ που "έπαιζε" μόνο Στέλλιο. Άλλα τραγούδια δεν είχε.
Στο μαγαζί αυτό μια Κυριακή πρωί, με τον αεί απρόβλεπτο συγκάτοικό μου τον Δημήτρη Γκόγκο, το ζεύγος των αφεντικών και μια μαγκιόρα φίλη τους γράψαμε, μετά απο επίμονο και συστηματικό ψηστήρι με τον κυρ- Μήτσο μια κασέτα με τα αγαπημένα μας τραγούδια του Καζαντζίδη. Η ηχογράφηση ήτανε πρωτόγονη, δεδομένων των μέσων της εποχής και, ανάμεσα στα τραγούδια, την ώρα που όλοι μαζί πίναμε ούζο και τα δύο κορίτσια της παρέας φλυαρούσαν υπέροχα, ακουγόταν η αυστηρή φωνή του κυρ- Μήτσου που άκουγε εκστατικός "σκάστε μαλακισμένες! Το εργαλείο γράφει!..".
Σ΄ αυτό το μαγαζί, όπου ποτέ δεν γίνηκε φασαρία, μπούκαρε κάποιο κρύο χειμωνιάτικο βράδυ ένα μπάνικο και καλοβαλμένο νεαρό ζευγάρι που δείχνανε φοιτητές. Οι θαμώνες ξενίστηκαν στην αρχή, αλλά, μετά τις πρώτες εξεταστικές ματιές, γύρισαν γρήγορα στις κουβέντες τους και τους αφήσανε στην ησυχία τους. Όλοι, εκτός απ΄ τον κυρ- Μήτσο που συνέχισε να τους κόβει καχύποπτα.
Κάποια στιγμή, όταν ο νεαρός σηκώθηκε να βάλει ένα τραγουδάκι στο ηλεκτρόφωνο διαπίστωσε έκπληκτος, ότι είχε μόνο Καζαντζίδη.
"Κάναν Μπιθικώτση, δεν έχετε;" ρώτησε δειλά το αφεντικό.
Καθόμουν ακριβώς δίπλα. Και τότε, είδα τον κυρ- Μήτσο να βάζει απειλητικά τα χέρια στη μέση και να του λέει απότομα "Ξένα δεν έχουμε εδώ μέσα!".
Τον "Θερμαϊκό" που κουβαλήσαμε μαζί μας, φεύγοντας από τη Σαλονίκη, τον "έφαγε" απο καιρό η διαπλάτυνση του δρόμου. Κι η γειτονιά που ζούσαμε τότε, αρχές Τριανδρίας, έχει γίνει αγνώριστη κι αλλάζει κάθε φορά που την βλέπω γυρίζοντας με τα παιδάκια μου τα καλοκαίρια απο την Χαλκιδική.
Γιατί τα γράφω αυτά; Σαν ένα ξόδι για τον Αρίσταρχο Φουντουκίδη που έφυγε το περασμένο Σάββατο απ΄ τη ζωή. Τον γίγαντα της άμυνας, μαζί με τον Μπέλη, του μεγάλου ΠΑΟΚ. Αυτόν τον ανεπανάληπτο Πόντιο ποδοσφαιριστή που μόνο στη θωριά του, τρόμαζαν οι επιθετικοί του αντιπάλου. Γιατί η ζωή μας εν τέλει, υφαίνεται μυστικά από θρύλους. Και γιατί είναι κακό πράγμα να ζει ο άνθρωπος χωρίς δέος...

Apoxeraitistirio

Σε μάζεψα σε σύμμασα από τις selfies μέσα
Κι είπα να κάνουμε χωριό
Twitter με νοικοκυριό
Μα ΄συ δεν έχεις μπέσα

Για να σε κάνω άνθρωπο
Μπήκα στα Instagramια
Μα η ψυχή σου η άσπλαχνη
Δεν άξιζε δυό δράμια

Το face book, το Ιντερνέ
Κι όλα τα εργαλεία
Τα χάρισες με password
Για λάθος μεγαλεία

Για να σε κάνω άνθρωπο
Τι ήπρεπε ν΄ αντέξω
Πατάω τώρα το Delete
Και βγαίνω απ΄ όλα έξω…