Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Η αλητεία του Πρώτου Θέματος

Τους έφταιξε και τους έφτιαξε αυτός ο ανόητος πιτσιρικάς με τη σακούλα που την άδειασε στο γραφείο του Πρύτανη... Λες και οι σακούλες του Αναστασιάδη, ήντονε καλύτερες!
Στο κάτω- κάτω αυτοί, "την αγάπη τους γυρεύουν/ μέσα στο σκουπιδαριό...".
Ας τραβήξουνε μια βόλτα να δούνε τι ακριβώς συμβαίνει στις Σχολές οι δαιμόνιοι ρεπόρτηδες... 
Με τον κύριο- Θέμο όμως, τι γίνεται και τον "πλαστικό" του πλούτο;
Η Ντόρα Μπακογιάννη έχει πολλές φορές καταγγείλει στη Βουλή τον εκδότη που πιάστηκε με πλαστικές σακούλες σε Τράπεζα του Κολωνακιού και μετά, στα σύνορα να κουβαλάει λεφτά.  Γιάντα δεν επιμένει τώρα στις καταγγελίες της; Τα΄χει βρει με τον κύριο Θέμο, ή... κουράστηκε να τα βάζει με το κατεστημένο;

Υ.Γ: Αφιερωμένο στο φοιτηταριό το "Καθόμουνα στου Λέντζου"με τον απαράμιλο Δημήτρη Κοντογιάννη.
Υ.Γ: 2. Άσχετο, αλλά, άϊντε να τελειώνουμε, εμείς οι Βόρειοι μ΄ αυτές τις εκκρεμότητες, του αφιλόξενου Νότου. Εδώ οι άνθρωποι με το παραμικρό, κρυώνουν. Δε μας ξαφνιάζει εμάς, καμιά αδικία. Και ξέρουμε ότι τίποτε σ΄ αυτόν τον πούστη κόσμο δεν είναι στη θέση του. Ούτε καν ο ίδιος ο κόσμος... 


Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Να ξεβρομίσει επιτέλους ο τόπος!

Μιχάλης Πανουσάκος  ¨Κρασί σε πίνω για καλό/ κι εσύ με πας στον τοίχο".
https://www.youtube.com/watch?v=QlpwcNHiVGY

Δεν είμαστε αδρανής μάζα. Αυτοί μαζί τα φάγανε.

Εμείς διαλέγαμε πάντα με ποιούς τα πίναμε.

"Θιαμαίνομαι τον ουρανό/ πως στέκει δίχως στύλο
 θιαμαίνομε τις όμορφες/ που δε με κάνουν φίλο"

Κατά πως θα΄ λεγε κι ο Εγγονόπουλος, για να καταλάβει αυτήν την αισθηματική ακρίβεια ο πολιτικός και δημοσιογραφικός πολτός που παρισταίνουν σήμερα ρόλους, θα ήπρεπε τουλάχιστον, να είναι νεκροί...  


Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

"Σαν το φονιά..."

Ποτέ άλλοτε ο δημόσιος διάλογος στη χώρα δεν είχε πέσει σε τόσο χαμηλό επίπεδο.
Ακούς την κυβερνητική εκπρόσωπο Σοφία Βούλτεψη να μιλά και νομίζεις πως έχει ανοίξει χαράματα το παράθυρο και πιάνει ψιλή κουβέντα με την απέναντι  γειτόνισσα... Μας έχει κυκλώσει ασφυκτικά η αναίδεια. Άνθρωποι ατάλαντοι, χειρονομούν από τις εφτά το πρωί στις συχνότητες.
Δεν έχουν άλλες έγνοιες; Φλυαρία ανάλατη και σκόπιμη, που εμποδίζει να καταλάβουμε τι ακριβώς πάθαμε. Γινόνται διασκεδαστές, όλες αυτές οι πολιτικες καρικατούρες και γεμίζουνε τον τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο, μιας οριστικά ξεπεσμένης "δημοσιογραφίας", μακριά από τις ανθρώπινες υποθέσεις.

Αφιερωμένο: Μανώλη Ρασούλη- Χρήστου Νικολόπουλου/ Τραγούδι Γιώργος Σαρρής 

https://www.youtube.com/watch?v=4VuNfKMEWEU

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Στη μνήμη του Τριαντάφυλλου Δραβαλιάρη!



Δεν είμαστε εμείς για το Α΄  Νεκροταφείο…

Οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν ανήκουν πια στην ατονία του χρόνου.
Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως είναι ανυπεράσπιστοι.
Η φυσική συστολή τους, δεν ενδίδει, πάλλεται ακόμα στον αέρα και υπαγορεύει ένα ορισμένο ύψος, όπου όλα τα πράγματα έχουν τη θέση τους, περιφρονώντας την υπερβολή.
Όποιος έχει δυό δράμια ψυχή μέσα του, ξέρει από πρώτο χέρι τότε, πως η συγκίνηση είναι σ΄ αυτές τις περιστάσεις,  ένα άχαρο φορτίο που δε μοιράζεται.
Μου κάνει εντύπωση παρόλα αυτά, με πόση διεκπεραίωση αντιπαρέρχονται οι ζώντες την απόλυτη συντριβή του τεθνεώτος. Σαν να είναι ο βαρύς θάνατος, ένα αλογάκι του λούνα- παρκ που γυρίζει αέναα γύρω- γύρω και κάποια στιγμή, ο παρκαδόρος θα μας απευθύνει το εισιτήριο, την ώρα που όλοι στο πλάϊ θα αναλύονται σε υπέροχα γέλια, φωνάζοντας «Τέλεια! Περνάμε τέλεια!»…
Καλέ μου Τριαντάφυλλε. Δεν είναι που απόθανες. Είναι που σε κλαίγανε χθες, αυτοί ακριβώς που κατά βάθος περίμενες…
Ώρα καλή καρντάσι μου! Σπαταλάμε την ψυχή μας εμείς οι Μακεδόνες, εδώ κάτω στον αφιλόξενο Νότο, εφορμώντας κάθετα στη φρίκη…

Υ.Γ:  Γειασάν ρε Δραβαλιάρη! Από τον Γιώρα, αυθαιρέτως, κι από μένα ρε παληόπαιδο. Αν μας άφηνες να σε πενθήσουμε, θ΄ ακουμπούσαμε στο μνήμα σου την κεφαλή του Κούδα!

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Καλή τύχη!..

Στις εφτά εβδόμου του Εφτά (7/7/07) χάθηκε αναπάντεχα όπως παραθέριζε με την Οικογένειά του στη… Χαλικιδική, όπως την λέγαν τότε τα παιδιά μου, τη Χαλκιδική, ο γίγαντας της άμυνας του ΠΑΟΚ, το ίνδαλμα των παιδικών μας χρόνων, ο Αρίστος Φουντουκίδης. Έγραψα τότε στον «Αγγελιοφόρο» δυό λόγια στη μνήμη αυτού του θεόρατου ποδοσφαιστή που, στα παιδικά μας μάτια, στις αλάνες όπου μεγαλώσαμε, φάνταζε -και ήταν!- ανίκητος. Δεν τον «πέρασε» ποτέ κανείς. Εκτός από τον μέγα και άνισο με το δρεπάνι «ντριμπλαδόρο».
Παραθέτω το κείμενο και μαζί, στον επίλογο, ένα ασεβές στιχούργημα, βασισμένο άτεχνα σ΄ ένα κλασσικό τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, σαν οριστικό αποχαιρετισμό σε τούτην τη φιλόξενη ιστοσελίδα. Γειασάν!  


Οι θρύλοι που υφαίνουν τη ζωή μας
Απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ στην Τούμπα, αριστερά του δρόμου, υπήρχε στις αρχές του ΄80 ένα ταβερνάκι, ο θρυλικός "Θερμαϊκός"!
Εκεί αράζανε άνθρωποι λαϊκοί, μεροκαματιάρηδες επί το πλείστον, κάργα Καζαντζιδικοί και μασίφ Παοκτσήδες και κάτι φοιτητές σαν κι εμάς που γυρεύανε περιπέτειες και συναναστροφές ζόρικες για την ασταθή μυθολογία που μας βασάνιζε εκείνα τα χρόνια...
Ψυχή του μαγαζιού, ο κυρ-Μήτσος, ένας βλοσυρός στην όψη αλλά καλοκάγαθος βράχος που τα ρύθμιζε όλα με το βλέμμα και η κυρά του, η κυρία Ολυμπία που είχε το πάνω χέρι στην επικράτεια της κουζίνας και ίσως όχι μόνο. Ο διάκοσμος ήταν απλός...Μια έγχρωμη αφίσσα του Στέλιου στη γωνία και μερικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες των γιών του κυρ- Μήτσου-το καμάρι του!- που ήτανε και οι τρεις, πυγμάχοι στην Αυστραλία!
Το μενού ήταν εξίσου απλό. Κυρίως πιάτο ήτανε η ζακέτα, ένα ψάρι συγγενές της γλώσσας και τα βασικά κρεατικά. Μια μερίδα ποδιά, που ξεχείλιζε στο πιάτο, συν μια σαλάτα, χόρτα ή αγγουρο-ντομάτα με χοντρό κρεμμύδι και μια "μαλάμω" με Σουρωτή κοστίζανε 45 φράγκα. Αυτά, το 1984 στη Σαλονίκη.
Δεξιά στην πόρτα μπαίνοντας, ήταν ένα αρχαίο τζουκ-μποξ που "έπαιζε" μόνο Στέλλιο. Άλλα τραγούδια δεν είχε.
Στο μαγαζί αυτό μια Κυριακή πρωί, με τον αεί απρόβλεπτο συγκάτοικό μου τον Δημήτρη Γκόγκο, το ζεύγος των αφεντικών και μια μαγκιόρα φίλη τους γράψαμε, μετά απο επίμονο και συστηματικό ψηστήρι με τον κυρ- Μήτσο μια κασέτα με τα αγαπημένα μας τραγούδια του Καζαντζίδη. Η ηχογράφηση ήτανε πρωτόγονη, δεδομένων των μέσων της εποχής και, ανάμεσα στα τραγούδια, την ώρα που όλοι μαζί πίναμε ούζο και τα δύο κορίτσια της παρέας φλυαρούσαν υπέροχα, ακουγόταν η αυστηρή φωνή του κυρ- Μήτσου που άκουγε εκστατικός "σκάστε μαλακισμένες! Το εργαλείο γράφει!..".
Σ΄ αυτό το μαγαζί, όπου ποτέ δεν γίνηκε φασαρία, μπούκαρε κάποιο κρύο χειμωνιάτικο βράδυ ένα μπάνικο και καλοβαλμένο νεαρό ζευγάρι που δείχνανε φοιτητές. Οι θαμώνες ξενίστηκαν στην αρχή, αλλά, μετά τις πρώτες εξεταστικές ματιές, γύρισαν γρήγορα στις κουβέντες τους και τους αφήσανε στην ησυχία τους. Όλοι, εκτός απ΄ τον κυρ- Μήτσο που συνέχισε να τους κόβει καχύποπτα.
Κάποια στιγμή, όταν ο νεαρός σηκώθηκε να βάλει ένα τραγουδάκι στο ηλεκτρόφωνο διαπίστωσε έκπληκτος, ότι είχε μόνο Καζαντζίδη.
"Κάναν Μπιθικώτση, δεν έχετε;" ρώτησε δειλά το αφεντικό.
Καθόμουν ακριβώς δίπλα. Και τότε, είδα τον κυρ- Μήτσο να βάζει απειλητικά τα χέρια στη μέση και να του λέει απότομα "Ξένα δεν έχουμε εδώ μέσα!".
Τον "Θερμαϊκό" που κουβαλήσαμε μαζί μας, φεύγοντας από τη Σαλονίκη, τον "έφαγε" απο καιρό η διαπλάτυνση του δρόμου. Κι η γειτονιά που ζούσαμε τότε, αρχές Τριανδρίας, έχει γίνει αγνώριστη κι αλλάζει κάθε φορά που την βλέπω γυρίζοντας με τα παιδάκια μου τα καλοκαίρια απο την Χαλκιδική.
Γιατί τα γράφω αυτά; Σαν ένα ξόδι για τον Αρίσταρχο Φουντουκίδη που έφυγε το περασμένο Σάββατο απ΄ τη ζωή. Τον γίγαντα της άμυνας, μαζί με τον Μπέλη, του μεγάλου ΠΑΟΚ. Αυτόν τον ανεπανάληπτο Πόντιο ποδοσφαιριστή που μόνο στη θωριά του, τρόμαζαν οι επιθετικοί του αντιπάλου. Γιατί η ζωή μας εν τέλει, υφαίνεται μυστικά από θρύλους. Και γιατί είναι κακό πράγμα να ζει ο άνθρωπος χωρίς δέος...

Apoxeraitistirio

Σε μάζεψα σε σύμμασα από τις selfies μέσα
Κι είπα να κάνουμε χωριό
Twitter με νοικοκυριό
Μα ΄συ δεν έχεις μπέσα

Για να σε κάνω άνθρωπο
Μπήκα στα Instagramια
Μα η ψυχή σου η άσπλαχνη
Δεν άξιζε δυό δράμια

Το face book, το Ιντερνέ
Κι όλα τα εργαλεία
Τα χάρισες με password
Για λάθος μεγαλεία

Για να σε κάνω άνθρωπο
Τι ήπρεπε ν΄ αντέξω
Πατάω τώρα το Delete
Και βγαίνω απ΄ όλα έξω…



Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Ας ενθαρρύνουμε αυτήν την παρακμή. Μπας και τελειώσει νωρίτερα

Πιστέψανε οι άνθρωποι στις διαβεβαιώσεις τους. Και πήγανε κι ακουμπήσανε,ο ένας την ξενητειά του, ο άλλος τη νοσταλγία του,  ο τρίτος τις σπουδές των παιδιών του και κάμποσες ακόμα χιλιάδες το φόβο τους για το τέλος του κόσμου κι αγοράσανε μέχρι 100.000 ευρώ ο "πλουσιότερος", ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.
Τα΄ βαλε ο Ευάγγελος Βενιζέλος με τον Ιωάννη Στουρνάρα μετά στην μηχανή του κιμά και στο κούρεμα του χρέους μέσα απο όρους που δεν είχανε ξανακούσει στη ζωή τους, όπως PSI και δε συμμαζεύεται και τους τα φάγανε. 16 απο αυτούς δώσανε ήδη τέλος στη ζωή τους. Και κάμποσοι θαρραλέοι βρεθήκανε χθες στην κεντρική εκδήλωση της μαραμένης "Ελιάς" στο Μουσείο  Μπενάκη.
"Μας φάγατε τα σπίτια και τις οικονομίες μας" διαμαρτυρηθήκαν προτού τους βγάλουνε με σκαιό τρόπο "καροτσάδα"- μεσήλικους ανθρώπους- στην έξοδο, οι προσωπικοί φρουροί του Βενιζέλου.
"Φασίζουσα η συμπεριφορά" αποφάνθηκε ο μέγας Ατάλαντος. "Εγώ έκανα τα πάντα γι΄ αυτούς και μου ζητάνε τα ρέστα"!..
Εκστατική παρακολουθούσε απο κάτω, η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ...

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Αναγνώριση...

"Αν δεν υπήρχε το ΠΑΣΟΚ δεν θα υπήρχε τίποτε!" δήλωσε σε ένα ακόμα ξέσπασμα αυτοδικίας ο Βενιζέλος. Μην τον αδικούμε τον Βαγγέλη. Είναι ο μοναδικός πολιτικός που κατάφερε να είναι και κερατάς και δαρμένος...