Αηδία...

Βλέπω αυτόν τον χλιβερό υπουργό Υγείας, που όπως μας λένε οι τηλεοπτικοί, βάζει όρο και απαιτεί να βγαίνει μόνος του στις συνεντεύξεις, "όπως η Ντόρα!". Αυτός ο απερίγραπτος τύπος προσπαθεί να δραπετεύσει απο το πόστο του, γιατί λέει, δεν έχει άλλο τι να κάνει! Και πηγαίνει τα βράδυα στο θωρακισμένο σπίτι του και κοιμάται ήσυχος. Αυτός... η ελπίδα της κεντροδεξιάς! Ξέροντας οτι στο νοσοκομείο των Παίδων εδώ και χρόνια δεν υπάρχει ένα μηχάνημα ακτινοθεραπείας για τα πιτσιρίκια! Πως χαϊδεύει αυτό το πολιτικό κάθαρμα τα παιδιά του; Και όλοι οι προηγούμενοι και οι επόμενοι; Αυτοί μας αξίζουνε ρε;
Πάνε λίγες βδομάδες που σταμάτησα- υποχρεωτικά- το δημόσιο κάπνισμα. Κι έχω διαπιστώσει οτι ούτε οι ψυχικές τσοκαρίες που έχω δίπλα μου, ούτε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Συμπεραίνω όθεν, οτι η απαγόρευση του καπνού δεν συμβάλλει στην κοινωνική δικαιοσύνη...

Υ.Γ: Η δεύτερη μεγαλύτερη δαπάνη στον κρατικό προϋπολογισμό, μετά την Άμυνα, είναι το φάρμακο...Έπαθα πλάκα όταν συνειδητοποίησα το μέγεθος. Το λές στους βουλευτές που εκτιμάς και σε κοιτάνε με οίκτο. Φαίνεται πως αυτοί οι τύποι στην φαρμακοβιομηχανία χρηματοδοτούνε περισσότερους απ όσους υποψιαζόμαστε. Αυτά τα κουτορνίθια που πηγαίνουν στα αεροδρόμια, δεν καταλαβαίνουν οτι οι "ηχηρές μεταγραφές" στον επαγγελματικό αθλητισμό, έχουνε πληρωθεί απ΄ το αίμα μας!
Υ.Γ:2 Κι έχεις και την ιδιωτική πρωτοβουλία, απ΄ την άλλη, κάτι πρώην κομμώτριες και κάτι επιχειρηματίες που λυμαίνονται αυτόν τον τόπο και πάνε να την βγουνε σαν εθνικοί ευεργέτες...
Γι΄ αυτό είμαστε ΠΑΟΚτζήδες! Ολούρμου ρε!

Να μπει ένα "τέλος"!...

Δεν κατάφερα μέχρι τώρα να μιλήσω με τον Δημήτρη Τρίμη. Λίγο το αμέλησα, λίγο η δουλειά... Ηθελα να μάθω για ποιούς ακριβώς λόγους δήλωσε ότι παραιτείται από τη θέση του μέλους του ΔΣ στην οποία αναδείχθηκε κατά τις φετινές εκλογές στην ΕΣΗΕΑ.

Πέραν της προσωπικής μου ενημέρωσης για ένα "ειδικότερο" ζήτημα, ωστόσο, υπάρχει το εξόχως σοβαρότερο θέμα της ενημέρωσης όλων για το τί συμβαίνει τόσο καιρό στην Ενωση: Για ποιούς συγκεκριμένα λόγους δεν έχει καταστεί δυνατό ν' αναδειχθεί Προεδρείο στην Ενωση;

Επί ποίων θεμάτων καταγράφονται διαφωνίες; Ποιοί συμφωνούν με ποιούς και σε ποιά ζητήματα;

Τα όσα εκρηκτικά συμβαίνουν αυτό τον καιρό στο χώρο του Τύπου, δεν επιτρέπουν την πολυτέλεια της "σιωπής" ή της αναβλητικότητας.

Οσοι εξελέγησαν με την ψήφο μας, έχουν ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να μας πληροφορήσουν ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ για το τί ακριβώς συμβαίνει. Για να δούμε όλοι τη πηγή των προβλημάτων, και τις όποιες ευθύνες φέρουν ποιοί για το συνεχιζόμενο αδιέξοδο. Για να καταλάβουμε αν και τί πρέπει να περιμένουμε για το μέλλον.

Και μία λύση, ίσως, θα ήταν ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ τα πρακτικά όλων των συζητήσεων που έχουν γίνει στις "συναντήσεις κορυφής", αντικείμενο των οποίων ήταν η συγκρότηση προεδρείου. Παράλληλα, να δημοσιευθούν επίσης αν κριθεί αναγκαίο, αναλυτικά οι απόψεις των επικεφαλής -ή και συνολικότερα των εκλεγμένων- που έχουν οι παρατάξεις της "ακέφαλης" Ενωσης.

Κοντά σ' αυτά, κι επειδή οι ρυθμοί δουλειάς και το θέρος καθιστούν απαγορευτικές ίσως άλλου τύπου δραστηριότητες, να ανοίξει διαδικτυακός διάλογος, όπου όλοι, μέλη και μη, θα καταθέσουν απόψεις και ιδέες (για Καταστατικό, Δεοντολογία κλπ), ώστε σύντομα να δούμε εκ του μηδενός όλο το "οικοδόμημά" μας, προκειμένου το Αύριο να γίνει όχι απλώς καλύτερο του Χθες, ή του Σήμερα, αλλά πραγματικά Καλό!

Μια απόλυση που μας αφορά!

Με μια πέρα για πέρα παράνομη απόφαση , η διοίκηση της ΕΡΤ απέλυσε τις προάλλες εκδικητικά και με προφανή πολιτικά κίνητρα ,την δημοσιογράφο Νατάσσα Θωμά.
Το θέμα δεν είναι ότι μια υποδειγματική και ξεχωριστή για το ήθος και τη συνέπειά της δημοσιογράφος που τα δέκα τελευταία χρόνια από τα 15 συνολικά στην ΕΡΤ, κάλυπτε ευσυνείδητα το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, έχασε τη δουλειά της.
Η απόλυσή της, όμως ανοίγει την πόρτα στην αυθαιρεσία και στέλνει σαφές μήνυμα ότι όποιος θέλει να εργαστεί με βάση αμιγώς δημοσιογραφικά κριτήρια και όχι με το φίλτρο του κάθε κομματαρχίσκου προέδρου, πηγαίνει σπίτι του!
Στο σπίτι άλλωστε της καλής δημοσιογράφου, χωρίς δυνατότητα απολογίας, χωρίς αποζημίωση και με δικαστικό κλητήρα της έστειλαν το άθλιο χαρτί, σε μια περίοδο μάλιστα που η ΕΣΗΕΑ ήταν ακέφαλη λόγω εκλογών!
Ποιο ήταν το έγκλημά της; Ότι αξιολόγησε-και σωστά!-ότι το αιφνιδιαστικό λουκέτο που έβαλε ο Καραμανλής νύχτα στη Βουλή, ήταν μεγάλο θέμα και θα έπρεπε κανονικά να μεταδοθεί στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων των 9μμ. Η ΕΡΤ προτίμησε να θάψει την είδηση και μόνο όταν τα ιδιωτικά κανάλια έβγαλαν έκτατα δελτία, την κάλεσαν εσπευσμένα να βγει στο δελτίο των 11μμ και να πει το τροπάρι, ότι αυτά τα πράγματα συνηθίζονται στις Δημοκρατίες…
Το πρόσχημα της διοίκησης ήταν ότι η καλή συνάδελφος εργαζόταν παράλληλα με σύμβαση αορίστου χρόνου στο ΑΠΕ΅-ΜΠΕ, πράγμα όμως για το οποίο δεν υπάρχει καμία νόμιμη απαγόρευση, ούτε και σχετική πρόβλεψη στο καταστατικό της ΕΡΤ.
Γι΄ αυτό άλλωστε και ο ίδιος ο Π. Παυλόπουλος πολιτικός προϊστάμενος του Ιδρύματος, δήλωσε έκπληκτος και παραδέχθηκε την κατάφωρη αδικία, άλλο αν μετά με την άνεση που τον διακρίνει δεν έκανε απολύτως τίποτε…
Ο ίδιος άλλωστε έχει παραδεχθεί σε ανύποπτο χρόνο στη Βουλή μετά από ερώτηση του Α. Κακλαμάνη ότι επιτρέπεται στους δημοσιογράφους της ΕΡΤ να έχουν παράλληλη απασχόληση μετά από άδεια του Δ.Σ και η δημοσιογράφος, που μολονότι έτρωγε τους διαδρόμους της Βουλής με το κουτάλι χωρίς να λογαριάζει κόπο αν και πληρωνόταν με την κατώτατη σύμβαση, φρόντιζε πάντα να την εξασφαλίζει.
Γράφω κάτι παραπάνω, γιατί ο τρόπος με τον οποίον αντιπαρήλθε η Νατάσσα Θωμά αυτήν την αθλιότητα είναι μάθημα αξιοπρέπειας! Και επειδή κυρίως όταν δεν τηρούνται οι νόμοι για τον έναν, δεν πρόκειται να τηρηθούν για κανέναν!

Πολεμικό Ανακοινωθέν

Ανακοίνωση της γενικής συνέλευσης εργαζομένων του Ελεύθερου Τύπου
Με δεδομένο ότι οι διαπραγματεύσεις με την εταιρεία και τους νόμιμους εκπροσώπους της δεν έχουν ολοκληρωθεί, στην άκαιρη σημερινή ανακοίνωση εντυπωσιασμού του εκκαθαριστή, παραθέτουμε τα ακόλουθα ακλόνητα δεδομένα που οδήγησαν σε απόλυση 340 εργαζομένους του Ελεύθερου Τύπου μεσούσης της οικονομικής κρίσης:
1. Η εταιρεία εγκατέλειψε το ιδιόκτητο κτίριο της εφημερίδας στον Άλιμο και μίσθωσε ως κτίριο γραφείων της το υπερπολυτελές Blue Land στο Μαρούσι, αυξάνοντας το ετήσιο κόστος κατά 1.500.000 ευρώ. Σημειώνουμε ότι το Blue Land ανήκει σε εταιρεία συμφερόντων του ζεύγους Θεόδωρου και Γιάννας Αγγελόπουλου.
2. Η εταιρεία έκλεισε το ιδιόκτητο πιεστήριο εκτοξεύοντας τις δαπάνες εκτύπωσης στα 9.858.217 ευρώ το 2008, αυξάνοντας δηλαδή κατά 936% το λειτουργικό κόστος μέσα στη διετία 2006-2008.
3. Σε καμία περίπτωση οι νόμιμες αποζημιώσεις των 340 απολυμένων δεν αποτελούν οικειοθελείς παροχές, όπως για λόγους εντυπωσιασμού τις εμφανίζει στην ανακοίνωσή της η εταιρεία, αλλά είναι θεσμοθετημένη υποχρέωσή της. Στο ποσό των 7.500.000 ευρώ που η εταιρεία επικαλείται στην ανακοίνωσή της, συμπεριλαμβάνονται οι αποζημιώσεις των υψηλόβαθμων στελεχών που η ίδια η εταιρεία επέλεξε να προσλάβει.
4. Στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες απολυμένων, η εταιρεία υπόσχεται ότι θα τις «ενισχύσει» με ποσά από 1.000 έως 3.000 ευρώ και μάλιστα κατ’ απόλυτη επιλογή της. Συμπέρασμα: Το ζεύγος Αγγελόπουλου συνολικά για 340 απολύσεις υπόσχεται το επιπλέον ποσό 370.000 ευρώ!
5. Επιχειρεί, ανεπιτυχώς, να διασπάσει τους εργαζόμενους και να «σαλαμοποιήσει» τα αιτήματα τους.
Η εκδοτική εταιρεία της οικογένειας Αγγελοπούλου δε χαρίζει στους απολυμένους απολύτως τίποτε, πέραν μιας θέσης στην ανεργία.
Οι εργαζόμενοι στον «ΕΤ» είτε απασχολούνται από το 1983 είτε από το 2008 επιμένουν στο δικαίωμα τους για εργασία.
Περισσότερα στο http://syspeirosi.wordpress.com/ και στο http://activemedia.gr

Πως γράφεται το θαίρος...

«Μαμά, το ¨λίμνη¨ γράφεται με ύψιλον;».
«Με όμικρον γιώτα ρε χαμένε!», του φωνάζω από μέσα.
Σημασία έχει τα παιδιά να μαθαίνουν από νωρίς ορθογραφία…

Εμείς οι ΠΑΟΚζήδες, είμαστε άνθρωποι συναισθηματικοί.

Μας φτιάχνουν οι ιστορίες των φίλων μας. Αυτών που ταξιδεύουν για Κέρκυρα και γι΄ αλλού.
Και έχουμε να λέμε, όταν περνάμε τα Τένμπη.Φύσει συναισθηματικοί, "Λυπόμαστε γιατί δεν μπορούμε ν΄ αντέξουμε στον χωρισμό/
και κάθε απόγευμα θλιμμένο σας θυμούμαστε/
μας παίρνουνε τα δάκρυα/
οι καϋμοί και τα παράπονα/ και νοιώθουμε τη ζωή μας να τελειώνει"
Ναι! Αυτοί είμαστε εμείς οι ΠΑΟΚτζήδες!..

Στις όχθες του ποταμού Βενέτικου

Το βλέμμα σου σαν βότκα
χυμένη στο πάτωμα
Σε ποιον να πω πως σε είχα
Μια νύχτα υγρή
Στο παληό «Χάνομακ» ;

Γυμνή και ανάστροφα
Έξω απ΄ τα Γρεβενά σε είχα
Θερίζαν τα στάχυα τότε
Στη μεριά του Μπαμίχα!

Ξημέρωνε κι εσύ, μόνη κι αμέτοχη
Προς τα Χάσια κοιτούσες
Σαν να ήσουν πλασμένη γι΄ αλλού
Μιαν άλλη μοίρα θρηνούσες

Έρχομαι σου είπα εντυπωσιακά,
από τα μαύρα δάση
Κι αν είναι να χαθούμε κι οι δυό
Η απώλεια, από δω θα περάσει.

Στάθηκες τότες μπροστά μου,
θερινή ικεσία
«μη φύγεις» μου είπες
Είμαι κι εγώ πράκτωρ της CIA.

Συγκρίσεις επιτρέπονται

Δεν είχα σκοπό να τα γράψω αυτα αλλα με προκάλεσε ο Insider με την ανάρτηση του "ένα μεσημέρι στης Ακρόπολης τα μέρη".
Λοιπον πήγα και γω με τους άλλους δημοσιογράφους και τους βουλευτές του Α΄θερινού στην επίσκεψη στο Μουσείο. Πήγα μαζί τους παρ' όλο που ο Χάτζη με απέτρεψε να το κάνω αλλα ο λόγος που με παρακίνησε ήταν να ακούσω την ξενάγηση απο τον ίδιο τον Παντερμαλή, κάτι που το θεωρούσα τύχη.
Ε, λοιπόν καλύτερα να μην πήγαινα.
Οι βουλευτές μας είχαν τριγυρίσει τον καθηγητή ασφυκτικά χωρίς να αφήνουν ένα περιθώριο για όποιον δεν ήταν τόσο κοντά ώστε να ακούει και να βλέπει. Μάλιστα στην παρέα μας ήταν και ένα αναπηρικό καροτσάκι, στο οποίο ουδείς (με λαμπρές εξαιρεσεις τον Τραγάκη και το Ρέππα, που έκαναν το αυτονόητο οφείλω να το πω)έκανε χώρο, με αποτέλεσμα αυτος που καθόταν να μην ακουει και να μη βλέπει τίποτα. Μάλιστα σκόνταφταν συχνά επάνω του για να στριμωχτούν πλάϊ στον Παντερμαλή.
Ούτε λόγος να κλείσουν τα κινητά. Μιλούσαν μάλιστα συνεχώς αλλά πώς να τους κανει παρατήρηση ο Παντερμαλής αφού είχε να κάνει με τους εκπροσώπους του έθνους βλέπεις.
Να μη μιλήσω για τα αστειάκια τους κατά την αφήγηση, ούτε για τους φωτογράφους που απαθανάτιζαν συνεχώς τους ίδιους τους βουλευτές λές και έκαναν κατι οι ίδιοι και όχι οι πρόγονοι τους που μάλλον ήταν οι κομπάρσοι.
Το αποκορύφωμα! Η βουλευτής Παρθένα Φουντουκίδου είχε φέρει μαζί και δύο φίλες της οι οποίες είχαν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά και μάλιστα η μια ακουμπούσε και τα εκθέματα, ίσως για να διαπιστώσει αν το μάρμαρο είναι καλής ποιότητας.
Είπαμε με κάποιους συναδέλφους ότι θα ξανάρθουμε μόνοι μας αργότερα για να δούμε πραγματικά το Μουσείο καθώς αυτή την επίσκεψη πρέπει να τη διαγράψουμε απο τη μνήμη μας.
Δεν είναι θλιβερό να βλέπεις τους απογόνους της αθηναϊκής δημοκρατίας πλάϊ στα έργα εκείνων που έθεσαν τα θεμέλια; Η εμπειρία για μένα ήταν τραυματική.

Μια ιδέα...

http://www.unicef.gr/news/2009/dt1809.php

Να γιατί γυρνώ μεσ΄ την Αθήνα...

Αναρωτιέμαι τι λόγους έχει να υπάρχει ένα «μπλογκ» όπως το δικό μας, όταν αγνοεί επιδεικτικά ότι μόλις πριν από δέκα μέρες, απολύθηκε παράνομα και με αστεία προσχήματα μια έντιμη και επαρκής συνάδελφός μας, η οποία από σεμνότητα και αξιοπρέπεια δεν έβγαλε την προσωπική της περιπέτεια στην δημόσια διατίμηση για να δρέψει μια περιττή εν ολίγοις συμπάθεια.
Και, άραγε, έχει κανένα νόημα σε τόσο σκληρές εποχές να μιλάμε με ποιητικές μεταφορές ή να επαναλαμβάνουμε πληκτικά επιχειρήματα για την αδράνεια του επαγγελματικού μας σωματείου, αυτής της οκνής και μητριάς για τους πολλούς ΕΣΗΕΑ, όταν η ζωή δίπλα μας, γνέφει απειλητικά;
Ινσάιντερ και Λασκαρίνα, μιλώ για μια συνάδελφο που καπνίζουμε διάολε μαζί και το μοναδικό της λάθος, που κρίθηκε ασυγχώρητο απο αυτούς που πληρώνουμε όλοι μας στο κανάλι της, ήταν ότι υπερασπίστηκε τη μεγάλη σημασία μιας είδησης που ποτέ δεν μεταδόθηκε από το κεντρικό δελτίο- είχε κλείσει νύχτα ο Καραμανλής τη Βουλή…
Συντελούνται θέλω να πω γεγονότα μικρού φαινομενικά βεληνεκούς, που έχουν όμως ισχυρές προβολές και δείχνουν ένα απαράδεκτο μέλλον. Όταν, δηλαδή, δεχτούμε ότι δεν τηρούνται οι νόμοι για τον έναν(τη μια εν προκειμένω), εργαζόμενο, τότε, αν συμμορφωθούμε, δεν πρόκειται να τηρηθούν για κανέναν! Απλά πράγματα…
Από κει και πέρα:
Εμείς καλώς δεν…στασιάσαμε, την περασμένη βδομάδα, ιδίως από την στιγμή που στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, επρόκειτο να τεθεί το ζήτημα του «Ε. Τύπου» και των προβληματικών ΜΜΕ στη χώρα. (σ.σ: άλλο τώρα που ο πρόεδρος της Βουλής Δ. Σιούφας ξεκαθάρισε δεόντως στον πρόεδρο της Θεσμών Απ. Σταύρου, ότι δεν είναι ώρα να ανοίγει τέτοια θέματα υποχρεώνοντας την πλειοψηφία να το κάνει γαργάρα…) Εκείνες τις ώρες όμως στον Σκάϊ, οι Πορτοσάλτες και Παπαδημητρίου είχανε ΕΚΠΟΜΠΗ!!! Έκλεισα το σταθμό από αηδία. Κακώς…Γιατί δεν πρόλαβα να μάθω αν εκτός από τον ιδιοκτήτη του, που τον βγάλανε στον αέρα να πει τα δικά του, μήπως βγάλανε και κάναν δημοσιογράφο «στασιαστή» για να έχουν και καμιάν άλλην άποψη αδερφέ…
Ανεξάρτητα από αυτό, τα φαινόμενα αυθαιρεσίας με στόχο την συνολική υποταγή πληθαίνουν. Και λέω μήπως αυτό που προέχει, προτού δηλαδή αναδειχθεί νέο διοικητικό συμβούλιο στο Σωματείο, που θα ασχοληθεί όπως οφείλει άλλωστε, με «τα μεγάλα» είναι καιρός να δούμε τι διάολο θα κάνουμε με τούτα δω τα «μικρά»…

Υ.Γ: Είναι ένας πιτσιροκο- παπαρολόγος( πόσο γελοίο να θέλεις να μπεις χωρίς ν΄ αξίζεις διάρα στη θέση αυτών που βρίζεις;), είναι κάτι πνευματικοί (σ.σ: «ποιοι;», ρωτάνε κάποιοι αφελείς, που δεν βλέπουν τι γίνεται γύρω τους) που θα δεχόντουσαν για παράδειγμα να κάνουνε μια αγιογραφία της Ντόρας ή άλλου υπουργού- πράγμα που θα αρνιόμασταν με περιφρόνηση εμείς του ΔΠΥ- κι είναι κι άλλοι πολλοί που συμβάλλουν από μικρές κοίτες, στο μεγάλο πρόβλημα του χώρου. Θα τα πούμε εν καιρώ...
Παρόλα αυτά εγώ τώρα, όντας αλήτης και ρουφιάνος, θέλω να εξομολογηθώ οτι δεν θα ήθελα με τίποτε να βρεθώ ποτέ στη βαρειά μοίρα και την ώρα που, ενω δεν θα είχα με ποιον να μοιραστώ ούτε τον βαρύ μου βήχα, θα μου πρότειναν επαγγελματική διέξοδο κάτι τεφαρίκια, όπως ο Τζίμης Πανούσης, ο Λάμπης Ταγματάρχης, ο Σεραφείμ Κοτρώτσος και άλλα παιδιά…

Ενα μεσημέρι στης Ακρόπολης τα μέρη...

Ε, εντάξει... Δεν ήταν ακριβώς μεσημέρι, αλλά τί να κάνω αφού δεν γράφτηκε τραγούδι για τόσο πρωί στο εν λόγω μέρος...

Σάββατο, 4η Ιουλίου (Χρόνια Πολλά κι ευτυχισμένα Αμερική...). Ωρα περίπου 8.30, φθάνω στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Πρώτη εντύπωση για το περίφημο κτήριο? Δεν θα μπω στην παγίδα της μαραθώνιας αντιπαράθεσης. Απλά δεν μου άρεσε. Και δεν μου άρεσε για δύο λόγους: Ταιριάζουν στην αισθητική μου οι μοντέρνες κατασκευές, αλλά αυτή ειδικά δεν νομίζω ότι "αγκαλιάζει" το χώρο που υποτίθεται θέλει ν' αναδείξει. Δεν είμαι αρχιτέκτονας, αλλά πιστεύω πως θα μπορούσε να κατασκευαστεί κάτι καλύτερο...

Οσον αφορά τον δεύτερο λόγο; Αφού έγινε (και ορθώς εκτιμώ) η επιλογή να υπάρχει πολύ γυαλί περιμετρικά, προκειμένου να αναδεικνύει τα εκθέματα το φως του Αττικού ήλιου, θα έπρεπε να έχει διασφαλιστεί και ο τέλειος εξωτερικός καθαρισμός του! Μετά λύπης μου διαπίστωσα ότι η σκόνη ήταν εμφανής, σαν σε οποιουδήποτε άλλου κτηρίου γραφείων, κάπου στο κέντρο της Αθήνας, και του οποίου οι ιδιοκτήτες για λόγους οικονομίας επέλεξαν να μην αναθέσουν σε συνεργείο εξωτερικού καθαρισμού συχνή επισκεψιμότητα...

Στην είσοδο οι φύλακες πέρασαν από το ειδικό μηχάνημα τον μικρό μου σάκκο, κι εμένα από το γνωστό ειδικό "Π", για να διαπιστωθεί αν είχα πάνω μου ύποπτα μεταλλικά αντικείμενα. Το ίδιο συνέβη και με όλους τους άλλους επισκέπτες. Και όπως έτυχε σ' εμένα (που είχα στις τσέπες μου κλειδιά, κινητό και κέρματα στο πορτοφόλι), "χτύπησε" το μηχάνημα και σε άλλους. Δεν μου ζητήθηκε, όμως, να βγάλω τα αντικείμενα και να ξαναπεράσω, όπως συμβαίνει αλλού. Και απ' ό,τι διαπίστωσα, ούτε σε άλλους ζητήθηκε. Συμπέρασμα; Για ποιό επίπεδο ασφάλειας μπορούμε να συζητάμε; Αν τα μηχανήματα της εισόδου είναι τόσο "προχωρημένα" που δεν "χτυπάνε" μόνο, αλλά και βγάζουν π.χ. σε μια οθόνη υπολογιστή ραπόρτο για το ποιά αντικείμενα κουβαλούσα πάνω μου, τότε ο.κ.! Αν όχι, τότε γιατί τα έχουμε εκεί; Γιατί τα πήραμε, πληρώνοντας το ανάλογο ποσό; Και γιατί τα διατηρούμε;

Στο καφέ - εστιατόριο, τώρα: Καταγράφηκε μικρή αναστάτωση μεταξύ του προσωπικού που μάλλον πρόδιδε προβλήματα οργανωτικά, με πρώτο εμφανές αποτέλεσμα - επίπτωση (ή μήπως ήταν η αιτία;) τη μεγάλη αργοπορία στην εξυπηρέτηση: Με αρκετή αργοπορία ήρθε το "σνακ", ένα μικρό "ελληνικό σάντουιτς" που είχε μέσα κυρίως ντομάτα κι ελιές. Χρειάζεται να πω ότι παραλίγο να χάσω δόντι διότι από μια ελιά δεν είχε βγει το κουκούτσι; Να το πω, γιατί όχι; Μπορεί να είναι οι πρώτες ημέρες ακόμα για το μουσείο, αλλά θα περίμενα (έτος 2009 έχουμε) άψογη την κατάσταση σε όλα τα επίπεδα. Και τέτοια, δυστυχώς, σε τούτη την ερασιτεχνική επίσκεψή μου, δεν διαπίστωσα! Και όταν λέω "ερασιτεχνική", εννοώ ότι δεν πήγα με μπλοκάκι και μολύβι να κάνω ρεπορτάζ. Απλές σκόρπιες σκέψεις καταγράφω εδώ...

Αγόρασα κι ένα μικρό βιβλιαράκι, πρόχειρο οδηγό του νέου Μουσείου. Γράφει μέσα ότι ολοκληρωμένος θα εκδοθεί αργότερα. Γιατί δεν υπήρχε από τώρα έτοιμος; Ενα ερώτημα. Ηταν ο "πρόχειρος" φτιαγμένος από ανακυκλωμένο χαρτί; Δεύτερο ερώτημα. Εψαξα λίγο, αλλά δεν είδα πάνω στο αντίτυπο που κρατούσα στα χέρια μου κάποια ένδειξη για το στοιχείο της ανακύκλωσης. Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί και όχι. Αν, όμως, η απάντηση είναι "όχι, δεν είναι ανακυκλωμένο", τότε ανακύπτει και το τρίτο ερώτημα: Γιατί όχι;

Α, και κάτι ακόμα: Αν και γενικώς άκουγα (όπως και άλλοι, νομίζω) ότι επιτρέπεται η φωτογράφιση εντός του Μουσείου, αρκεί να μην χρησιμοποιείται φλας, εσωτερικός φύλακας στο ισόγειο σχεδόν φωνάζοντας είπε σε επισκέπτη ότι δεν επιτρέπεται καθόλου η φωτογράφιση, παρά μόνο στον τρίτο όροφο. Και γιατί δεν υπήρχε ενημερωτικό έντυπο με το τί επιτρέπεται και τί όχι στα εκδοτήρια των εισιτηρίων; Απουσία ενημέρωσης υπάρχει και είναι εμφανής από την πρώτη στιγμή, αναφορικά και με τα εκθέματα που βρίσκονται κάτω από το γυάλινο δάπεδο στο προαύλιο του Μουσείου: Τί είναι αυτά που ανακαλύφθηκαν στα θεμέλιά του;

Στα θετικά της "λειτουργικότητας" - για να κλείσω και με κάτι καλό-, είναι τα χαμόγελα των υπαλλήλων: Α) κατά την έκδοση των εισιτηρίων, Β) στο βεστιάριο - όπου άφησα το σάκο μου - και Γ) στο πωλητήριο του πάνω ορόφου.

Υ.Γ. Δεν ξέρω φιλαράκια τί αποκομίσατε από την "επίσημη" μετά των βουλευτών επίσκεψή σας τις προάλλες. Θα ήταν χρήσιμο να μαθαίναμε τις εντυπώσεις σας: Ηταν αντάξια των προσδοκιών σας;

...Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς "πεθάναμε"...

Η Αθήνα βρωμάει από καυσαέριο και σκουπίδια.

Στους δρόμους, ανεξέλεγτοι οδηγοί με κινητό στο χέρι, ενίοτε και χωρίς ζώνες ασφαλείας, κυκλοφορούν με επικίνδυνη συμπεριφορ, ενώ με προκλητικό και αγενή τρόπο παρκάρουν όπου βρουν το όχημά τους, αδιαφορώντας για το πόσο δύσκολη κάνουν τη ζωή για συνανθρώπους μας που έχουν κάθε είδους κινητικά προβλήματα ή δυσχέρειες.

Οι έχοντες εξουσία σπαταλούν τη ζωή φιλοσοφώντας για το τί "πρέπει να γίνει", κι επιδιδόμενοι κατά τον ... ελεύθερο χρόνο τους, στο να ανακαλύπτουν νέους τρόπους για να λιγοστεύουν τα χρήματα των εξουσιαζομένων.

Οι πολίτες από την άλλη, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην εργασιακή ανασφάλεια, βιώνοντας μια διαρκή τρομοκρατική επίθεση, για την οποία ουδείς αναλαμβάνει την ευθύνη. Απαντες, ταυτόχρονα, βρισκόμαστε "γυμνοί" και αντιμέτωποι με ό,τι επικίνδυνο υπάρχει για την υγεία μας: Ρύπανση του περιβάλλοντος, άθλια ατμόσφαιρα, ακατάλληλες τροφές, ασθένειες που εξελίσσονται σε πανδημίες.

Ευτυχώς, παιδιά...

Ευτυχώς απαγορεύτηκε το τσιγάρο!

Κι ευτυχώς που έχουμε και νέο Μουσείο!!!

υ.γ. μια φορά κι έναν καιρό, ήταν λίγο πριν το Πάσχα. Εβλεπα τριγύρω χαρούμενα αρνάκια. Δηλαδή, τί "χαρούμενα"; Ελαμπαν από ευτυχία: Τα είχαν με κάποιο τρόπο πείσει ότι έχουν πετύχει στην "επανάστασή τους". Οτι, δηλαδή, είχαν καταφέρει να διεκδικήσουν "αξιοπρεπείς" συνθήκες σφαγής...