Χειμώνα του 2000, ό,τι έχει γεννηθεί ο γιος μου με δανεικά και μπουκάρει ο Αλιβιζάτος στην αίθουσα των κοινοβουλευτικών συντακτών (εννοείται στη Βουλή).«Σήκω όπως είσαι» μου λέει επιτακτικά «σου έχω βρει ένα πικ- απ Thorens λαχείο που ο τύπος το γύρισε πίσω μόλις το΄ βγαλε απ΄ το κουτί! Έκανε τετρακόσα και τώρα έπεσε στα διακόσα χιλιάρικα!».
Τον κοιτάζω εξεταστικά. Το εννοούσε. «Άσε με ρε Νίκο» του λέω, «εμένα βρήκες τέτοιαν ώρα; Δεν έχω μία…».
«Έχω εγώ ρε» μου λέει «μη σε νοιάζει, μου τα δίνεις όποτε» και με τραβάει δυνατά απ΄ το χέρι…
Σηκώθηκα πιο πολύ από περιέργεια να δω που θα το φτάσει. Παγαίνουμε σε μια Τράπεζα στη Σέκερη και κάνει ανάληψη. Κι ύστερα σταματά ένα ταξί κι ανηφορίζουμε Μαυρομιχάλη πριν την Αλεξάνδρας σε κάτι αλάνια. Το εργαλείο- που το ΄χω ακόμα κι εννοείται το ξεπλήρωσα- στην πένα. Γελούσαν και τα μουστάκια μου. Κι ο Νικόλας με μιαν έγνοια μην γίνει καμιά ζημιά, με πρόσεχε στη χαρά μου, αλλά με τρόπο να μη γίνει η φάση μελό.
Την άλλη μέρα, Σάββατο, κατηφόρισε στη Νέα Σμύρνη και το συνδέσαμε με τον ενισχυτή. Έναν παληό χειροποίητο εγγλέζικο Magnum που είχα αγοράσει με σκληρές οικονομίες. Κρατούσε πεσκέσι δυο δίσκους: Βάν Μόρισον και Βέρντι με τον οποίον ειδικά κοίμιζα τον αχάριστο υιό αγκαλιά όταν τον πιάνανε αφόρητοι κολικοί. (σ.σ: αυτόν τον υιό που αργότερα ένας άλλος Φίλος γενναιόδωρα και με ανιδιοτέλεια όταν πέρασε Πανεπιστήμιο φρόντισε…).
Ο Νίκος ήταν δεινός συλλέκτης βινυλίων. Και είχε πληρώσει πολλά λεφτά για δίσκους. Άσε την τελειομανία του με τα «εργαλεία» και τους λαμπάτους ενισχυτές… Ως εκ τούτου, έχοντάς τον συνοδέψει όταν γνωριστήκαμε περισσότερο στα στέκια αυτών των ιδιαίτερων ανθρώπων φρόντιζε να με προφυλάσσει. «Μη αγοράζεις τίποτε. Θα σου τα γράψω εγώ σε CD». Κι αυτό συνήθως γινότανε.
Μιλώ κι εγώ τώρα, σαν να μιλάω σε ανθρώπους που τον ξέρανε… Ο Νίκος Αλιβιζάτος ήταν ένας σπουδαίος Δημοσιογράφος. Αλλά και, αφού λίγοι τον θυμούνται, δεν ήταν. Και προφανώς αυτό δεν είναι νεκρολογία. Για την «Μακεδονία» έγραφε της Θεσσαλονίκης –μαζί με κάτι σπουδαίες Δημοσιογράφους (επίτηδες το Δ, κεφαλαίο) ας πούμε σαν την Λασκαρίνα Γερασίμου- που τώρα, κοτζάμ… συμπρωτεύουσα, δεν έχει της προκοπής Εφημερίδες.
Στο μεταξύ, ένα βράδυ, έχουμε ανέβει με τον Αλιβιζάτο στο σπίτι του στου Γκύζη από ένα μπαρ κι από όλους τους δίσκους που είχε σε δυο δωμάτια, επέλεξε να βάλει τον συγκεκριμένο με την Λίτσα Διαμάντη. Όταν τον βγάλαμε απ΄ το πικ- απ το πρωΐ δεν είχαμε τι να πιούμε. Και λίγο καιρό μετά πήγαμε να αποχαιρετήσουμε τα μάτια του στου Ζωγράφου για τελευταία φορά.

https://www.youtube.com/watch?v=4oCHvX2EKpg

Εμείς και οι μπακάληδες...

Λίγες μέρες μόνο μακριά απ΄ το χρόνια νοικιασμένο σπίτι της Αθήνας κι ανηφορίζοντας στον Βορά και αποχή από το facebook σου δείχνουν ότι οι συγκινήσεις της μεγάλης πόλης βουλιάζουν σε μικρές και μεγάλες ιδιαιτερότητες ανθρώπων που θέλουν οπωσδήποτε να μιλήσουν. Αυτοί χρειάζονται ατομικές ερήμους για να ουρλιάζουν την ωραιότητά τους, σκέφτομαι.
Εμείς οι επαρχιώτες εκείνες τις ώρες-σύγχρονοι Ξανθόπουλοι- χαϊδεύουμε το χέρι της μάνας, μαζεύουμε τις δαμασκηνιές της αυλής κι έπειτα πίνουμε τσίπουρα με αυτούς που υπερασπίζονται πράγματα και συνήθειες που αξίζει να υπάρχουν.
Υπό αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει λόγος να μισείς κανέναν.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα ήθελες εκείνην ακριβώς την ώρα να εξαφανιστούν απ΄ την ταλαίπωρη ζωή μας οι συσπάσεις του Αδ. Γεωργιάδη ή του Λοβέρδου και των Σαμαροβενιζέλων και του υστερικού Κεγκέρογλου φερ΄ ειπείν- δεν είμαστε τόσο γενναιόδωροι ώστε να κάνουμε τόσο μεγάλες εκπτώσεις... Θα έπρεπε να μην μας ταλαιπωρούν τόσο αυτές οι οικτρές προσωπικότητες που βράζουν στους αφρούς της αποτυχίας τους. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι λέω να περιγράψουμε την φθορά από την δική τους υστεροβουλία που υπερασπίζεται μια κάθιδρη ενοχή που μας βύθισε στα Μνημόνια και την βαρειά παρακμή.
Μας έχουν εγκλωβίσει όμως αυτές οι περιπτώσεις της πολιτικής αγυρτείας στην χωρίς νόημα αοριστία και το ζοφερό κενό τους όπου ευδοκιμούν μονάχα αυτοί οι προσκυνημένοι που μας πουλάνε συστήματα ελπίδων και όνειρα που ούτε καν θα μπορέσουμε να αγγίξουμε.
Υπερασπίζονται μια γλώσσα που μυρίζει Θάνατο. Κι έχουνε ξεμείνει πλέον από τεχνάσματα. Και το μόνο που έχουμε απέναντί τους, είναι να βαδίσουμε τον δρόμο της Βίας κατάστηθα σε αυτούς τους μπακάληδες. 
  

Περίπατος στην άγνοια

Στεκόμουν πάντα καχύποπτα απέναντι σε δημοσιογράφους που καταφέρονταν με πύρινα λόγια εναντίον κυβερνήσεων, υπερβαίνοντας όμως, επαγγελματικά όρια. Ο λόγος ήταν ότι καμπόσους από αυτούς τους έβλεπα στη συνέχεια βολεμένους. (Αποδείχθηκε αυτό δυστυχώς ακόμα και με καλούς γνωστούς. Αν βάλουμε κάτω τα χρόνια της ανεργίας μας θα χάσουν όλοι!)
Κάποια στιγμή στην αίθουσα των συντακτών στη Βουλή, χρειάστηκε να βάλω άκομψα στη θέση του έναν "δημοσιογραφίσκο" του Σκάϊ που περιφερόταν υστερικά στην αίθουσα -τόνε βλέπω τώρα κάπου μεροκαματιάρη-την ώρα που εμείς κάναμε σκληρά τη δουλειά μας για να προκαλέσει "ζυμώσεις"  κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τις εκδοχές της γελοιότητας. Τον έβγαλα όμως κακήν- κακώς από την αίθουσα ώστε να έχωμε κάποια (σχετική...) ηρεμία να τελειώσουμε τη δουλειά μας. Τελευταίο μου "θύμα" και το παινεύομαι η Σοφία Βούλτεψη την οποία υποχρέωσα επίσης, με πιο αβρόν όμως τρόπο, να εξέλθει της αιθούσης, για να με αποκαλέσει προς μεγάλη μου τέρψη, "αλήτη"! Που να΄ ξερε η έρμη ότι στην δική μου κλίμακα αξιών με απογείωσε!
Συνοπτικά: Η δημοσιοποίηση της τραγελαφικής και εξόφθαλμα μαγειρεμένης "Λίστας Πέτσα" για το ποιοι πήραν τα λεφτά της καμπάνιας "Μένουμε Σπίτι" έδειξε σε ποιους καταλήγουν πάντα τα κρατικά λεφτά.
Βίζιτες χαμηλών δυνατοτήτων και χωρίς προσχήματα. Όποιος έχει αξιώσεις να ντρέπονται αυτοί οι αναξιοπρεπείς τύποι που πληρώνονται για να σπέρνουν στον κόσμο εμπάθεια, δεν ξέρω σε ποια χώρα ακριβώς ζει.   

Άντε ρε Πολάκηδες!

Εύγε στους φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ. Κατάφεραν ένα βαρύ σκάνδαλο, όπως είναι η αδιαφανής διανομή 22 εκ. ευρώ σε δικούς της ΝΔ και ανύπαρκτα μέσα, να το μετατρέψουν σε πόλεμο με τους δημοσιογράφους. Αυτό το γελοίο σποτάκι που βάλανε σε κυκλοφορία, ενοχοποιεί συλλήβδην τους επαγγελματίες του κλάδου μας, όπου, όσοι ακόμα εργάζονται, αντιμετωπίζουν απάνθρωπες συνθήκες. Και τ΄ ακούν κι από πάνω!.. Από ποιους; Τους Πολάκηδες; Δεν είναι σε θέση ΟΛΟΙ αυτοί -προσωπικώς μιλώντας- να μου δέσουν ούτε τα κορδόνια! 
Έχω και έχωμε ράμματα για τη γούνα πολλών Συριζαίων. Ανθρώπων που με κάθε κυβέρνηση, σε αντίθεση με κάποιους από εμάς, που χρόνια τώρα αρνούμασταν τες συναλλαγές, βγάζανε μεροκάματο γλείφοντας ξεδιάντροπα κάθε εξουσία. Ποτέ όμως δεν ισχυρίστηκα ότι αυτό το κόμμα είναι συνολικά διαβρωμένο. Δικαιούμαι να πω πλέον βλέποντας το επίπεδο διαβίωσής τους, ότι είναι αδιάφοροι για τις σκληρές βιοτικές μέριμνες των απλών ανθρώπων. Και ότι πρόκειται για το νέο ΠΑΣΟΚ που αφήνει παντελώς αδιάφορους τους χειμαζόμενους πολίτες.  Και ότι οι τύποι αυτοί, βρέξει χιονίσει τα παίρνουν. Γιατί, όπως αποδείχτηκε στην θλιβερή περίπτωση Παπαδημούλη δεν έχουν αρχές!

Πληρώνουμε τα Οιδιπόδεια της (γνωστής) ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ...

Τι είναι αλήθεια αυτός ο "μεγάλος περίπατος" του Κωστή Μπακογιάννη σε μια πυρακτωμένη άσφαλτο χωρίς αλέες και σκιερά δένδρα στο αθηναϊκό κέντρο; "Αυτό είναι τεστ κόπωσης" μου λέει η οξυδερκής θυγατέρα μου. Κι έχει δίκηο. Πως λαμβάνονται πρόχειρα τέτοιες αποφάσεις που στοιχίζουν στη ζωή των ανθρώπων του Κέντρου; Για ποια Πόλη μιλάνε όλοι αυτοί; Και ποιο το σχέδιό τους; Φτηνά πολιτικάντικα πυροτεχνήματα... Και να σκεφτείς ότι όλες αυτές οι χαμούρες, βρίζανε τον υπαρκτό σοσιαλισμό.  

Θέλει κι ο γιος της Ντόρας να γίνει ηγέτης. Στην πλάτη μας…

Γράφει κάποιο από αυτά τα δημοσιογραφικά πιστόλια για τους ερασιτεχνισμούς του Κωστάκη Μπακογιάννη στο αθηναϊκό κέντρο:

1.«Ήδη, οι πιλοτικές παρεμβάσεις του Μεγάλου Περιπάτου στην Βασιλίσσης Όλγας, αντιμετωπίστηκαν θετικά από εκατοντάδες πολίτες που βρέθηκαν στην περιοχή κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου». (σ.σ: Από Δευτέρα, εκατοντάδες χιλιάδες βρέθηκαν στα μαρτύρια…)

2. «Για την πρώτη ημέρα της πιλοτικής εφαρμογής των ρυθμίσεων στην οδό Πανεπιστημίου, που αποτελεί μια πολύ πιο κεντρική αρτηρία στο κέντρο της πόλης, οι συγκοινωνιολόγοι του ΕΜΠ, αξιολογούν τα δεδομένα και θα συνεχίσουν να το κάνουν το επόμενο χρονικό διάστημα».

(σ.σ: Σοβαρά; Τι λέτε;)               

3. Οι άνθρωποι αυτοί, προτείνουν για το διάστημα του συλλογικού βασανισμού εναλλακτικές διαδρομές, οι οποίες σχεδόν πάντα είναι φρακαρισμένες... 

Θα γνωριστούμε με τρόπο δυσάρεστο...

Η περικοπή είναι από το άθλιο φιλοκυβερνητικό ι- εφημερίδα, όπου αφού παραθέτει τις μαλακίες του Σπυράδωνι Γεωργιάδη, στο τέλος μόνο (είμαστε και δεοντολόγοι...), προσθέτει την εξής παράγραφο που αφορά τον πολύ κόσμο: 

«Σχετικά με τις ανατιμήσεις προϊόντων που παρατηρήθηκαν στην αγορά, ο Υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων τόνισε καταρχήν πως δεν υπάρχει αύξηση στον πληθωρισμό. Εξήγησε πως οι ανατιμήσεις σε συγκεκριμένα προϊόντα οφείλονται στην καραντίνα εξαιτίας της πανδημίας και σημείωσε πως η αύξηση δεν ήταν μεγάλη».

Αφού δεν υπάρχει αύξηση στον Πληθωρισμό, σύμφωνα με αυτές τις Αντουανέτες, όλα βαίνουν καλώς. Να δούμε τι θα πούνε όταν θα μας δούνε στην οξώπορτά τους όπου θα τους εξηγήσουμε τα μεγέθη της ακρίβειας...   

Κούλης ο... ανεκτικός.

Ο Αλέξης Πατέλης, 50χρονος Οικονομολόγος είναι προϊστάμενος στο οικονομικό γραφείο του Κούλη. Και δίνει συνέντευξη στην κυριακάτικη "Καθημερινή" για να πει ότι στην Ελλάδα, δεν επέστρεψε αλλά, "'ήρθε" με τον σύντροφό του για "να κάνει κάτι δικό του". Κλείνει ή έτσι νομίζει τουλάχιστον ο Κούλης, όπως τον ορμηνεύουν οι ακριβοπληρωμένοι (από τα λεφτά μας...) σύμβουλοί του το ενοχλητικό κεφάλαιο του στενού άλλοτε συνεργάτη του Νίκου Γεωργιάδη (του κάτσε λίγο στην άκρη μέχρι να περάσει η μπόρα...)που καταδικάστηκε για παιδεραστία.
Τι είναι αυτά τα προχωρημένα; Όταν κυκλοφορούν ελεύθεροι ακόμα οι φονιάδες αυτού του φτωχοδιάβολου του Ζακ; Υποκριτές... 

Στοιχεία Κούλη!!!

Γιατί δεν δίνει αυτή η "ταβανόβουρτσα" ο κυβερνητικός απρόσωπος Στέλιο Πέτσα (σ.σ: τον γράφω επίτηδες έτσι γιατί σε αρβανιτόβλαχο φέρνει η ξινισμένη σκατόφατσά του) τα στοιχεία για τα λεφτά που δώσανε και τα μέσα που τα δώσανε; Δώστε τα στοιχεία ρε Χαμούρες!!!  Διαφορετικά σταματήστε να μιλάτε κάτι διεφθαρμένοι όπως εσείς για διαφάνεια.   

Ψυχραιμία...

Δεν θα΄ πρεπε να αντιδρούμε σπασμωδικά κάθε φορά που κάποιος εκπρόσωπος του εχθρικού τουρκικού καθεστώτος δηλώνει ας πούμε, προκειμένου να γίνει αρεστός στο ακροατήριό του, ότι η Αγιά Σοφιά θα πρέπει να γίνει τζαμί. Ε και; Ας γίνει. Κι ας τα βρούνε αυτοί με την Unesco. Προσωπικώς με ενδιαφέρει να μην επιτρέψουμε στην εχθρική Τουρκία να υψώσει τζαμιά στο Καστελόριζο και στα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.
Επίσης, είναι καιρός, όποιος δηλώνει Τούρκος στην Ελλάδα, να τα μαζεύει. Να φύγει από αυτά τα χώματα. Να πάει να ζήσει στην πατρίδα των ονείρων του με την ισόβια τιμωρία, όταν καταλάβει περί τίνος πρόκειται, να μην του επιτραπεί ξανά η είσοδος στη χώρα! Άντε γιατί πολλά μας τα΄ πατε...  

Τρεις Λόγοι
Βαθμηδόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης γίνεται ιδιαιτέρως αντιπαθής. 1. Επειδή δεν έχει σχέδιο (σ.σ: να βγείτε στο εξωτερικό είπε σε νέους τις προάλλες) 2. επειδή το κουμάντο το κάνουν Αμερικανοί και 3. επειδή αυτή η Οικογένεια την  οποίαν εκπροσωπεί είναι Ανώνυμη Εταιρεία.  

Εδώ κάπου βρισκόμαστε...

Η Συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Ιόνιο χαιρετίστηκε ως θετική. Εγείρονται ήδη ζωηρές αμφιβολίες. 
Ειδικός δεν είμαι, αλλά, από τα λίγα που ξέρω και ρώτησα, δεν είναι μόνο το ζήτημα ότι η ελληνική πλευρά εμφανίζεται να κάνει παραχωρήσεις μέσω του δικαιώματος αλιείας στους Ιταλούς ψαράδες σε περιοχές εθνικής κυριαρχίας, αλλά, ότι αποδέχεται, χονδρικά, κάνοντας σημαντικές εκπτώσεις, ότι το σύμπλεγμα των μικρών ελληνικών νήσων της περιοχής (Διαπόντεια νησιά, Παξοί, Αντίπαξοι κ. άλ) έχουν μικρή, όπως ονομάζεται «επήρεια», στο θαλάσσιο μέτωπο. 

Η κυβέρνηση το έπραξε αυτό, προκειμένου με μια υποχωρητική Συμφωνία να εξασφαλίσει από την πάντοτε καιροφυλακτούσα και άκρως ανταγωνιστική (και διόλου φιλική όπως θέλουν να πιστεύουν αρκετοί στο Λεκανοπέδιο…) Ιταλία, ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Στις διεθνείς σχέσεις όμως καθένας παίρνει ό,τι διεκδικεί. 

Δεν είναι βέβαιο ότι αυτή η υποχώρηση θα λύσει τα μείζονα προβλήματα που έχει η χώρα με την απολύτως εχθρική Τουρκία. Και δεν αποτελεί πρόκριμα, ώστε τώρα να μεταβεί στις 18 του μηνός ο Υπ.Εξ. Ν. Δένδιας στην Αίγυπτο και να διαπραγματευθεί μια συμφωνία για την οριοθέτηση και ανακήρυξη της ΑΟΖ που θα θέτει εκτός πεδίου το Καστελόριζο επειδή το Κάιρο θέλει να αποφύγει περιττές εντάσεις με την Τουρκία. Έχει ήδη δώσει άθλιο δείγμα γραφής ο Κυρ. Μητσοτάκης και ο υπουργός του που δήλωσε ότι δεν θα κάνουμε πόλεμο για λίγα μέτρα γης στον Έβρο. Ελπίζω να μην έχουν το θράσος να μας πούνε τώρα, ότι δεν θα πολεμήσουμε για το Καστελόριζο. 

Από τις πληροφορίες που διαχέονται μαθαίνουμε κι εμείς ότι ο Αμερικανός πρέσβης Πάϊατ –με επιτυχή θητεία στην ανωμαλία της Ουκρανίας, θυμίζω…- αυτήν την εποχή, ανακαλώντας εποχές Πιουριφόϋ, μπαινοβγαίνει στα πολιτικά γραφεία και λύνει και δένει για να διευκολύνει «συναινέσεις». Φαίνεται αυτό από την στάση της Αντιπολίτευσης η οποία αντί να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους, βάζει πλάτη στις νέες εθνικές υποχωρήσεις δια χειρός Κυριάκου Μητσοτάκη. Λυπάμαι αλλά δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε από αυτούς. Χωρίς πόλεμο η Τουρκία μας έχει στριμώξει στη γωνία. Κι αν φτάσουμε ως εκεί, θα έχωμε μια κοινωνία απροετοίμαστη.

«Δεν είναι μαθηματικά βολικό για την Ελλάδα να εμπλακεί σε πόλεμο με την Τουρκία» μας απείλησε πριν από λίγες ώρες ο Τούρκος υπουργός Άμyνας Χουλουσί Ακάρ. Και δεν βρέθηκε ούτε ένας από το λαλίστατο για τις ημερήσιες μπούρδες επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου ή από το Πεντάγωνο να του απαντήσει ότι ποτέ εμείς οι Έλληνες δεν τα πηγαίναμε καλά με τις υπεροπλίες και τα γαμημένα Μαθηματικά…

Μη τα βαράς τόσο άγρια τα αφεντικά μωρέ Κούλη…

Μειωμένη, μόνο στα χαρτιά, εργασία, γιατί στην πράξη αυτό δεν υφίσταται, υπό το καθεστώς των εργοδοτικών απειλών και ανείπωτων (εδώ κολλάει αυτό το επίθετο που έχει κακοπάθει) και ωμών ψυχολογικών εκβιασμών, μειωμένος μισθός- κατάσταση που προϋπήρχε ασορτί με την πολύμηνη καθυστέρηση στην μισθοδοσία, απλώς τώρα επιδεινώνεται- γενική μείωση των άθλιων μισθών χωρίς διαπραγμάτευση τουλάχιστον κατά 20%, (σ.σ: σκέψου την πινακοθήκη αυτών των γελοίων, Κούλη, Χατζηδάκη, Άδωνη, Βορίδη και δεν συμμαζεύεται να γυρνάνε με μηνιάτικο στο σπίτι στα έξι κατοστάρικα και με παιδιά στον "πόλεμο") παροχή δυνατότητας στα αφεντικά να απολύουν αυθωρεί όσους/ες εργαζόμενους/ες δεν ενταχθούν στο μειωμένο ωράριο (δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς σε ποια... προνομιακή θέση περιέρχεται ο "κόσμος της εργασίας"...), δυνατότητα της εργοδοσίας να ανακοινώσει αδιακρίτως μαζικές απολύσεις και αυτών που εργάζονται με μειωμένο ωράριο μετά τις 15 Οκτωβρίου οπότε λήγει το διαβόητο Πρόγραμμα ΣΥΝ- ΕΡΓΑΣΙΑ.

Αυτούς τους βαρειά επαχθείς όρους που γράφηκαν από το μολύβι των εργοδοτών νομοθέτησε για όσους από εμάς αντέχουμε ακόμα στην κόλαση της ιδιωτικής αγοράς η αδίστακτη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη που κρύφτηκε πίσω από την συντηρητική γραβάτα του Τσιόδρα για να εισηγηθεί τη νέα αγριότητα.

Έχει παληώσει ακόμα κι η κόπωσή μας. Κι απομένει στην ψυχή μας, ένας βαρύς και σκοτεινός Θυμός. Το θέμα ήταν πάντα ή αυτοί ή εμείς. Η χυδαιότητά τους κι η μελαγχολία μας. Η περιφρόνησή τους σε ό,τι μας συνέχει και η δική μας απελπισία που δεν μας επιτρέπει να παραιτηθούμε απ΄ το όνομά μας και το ακλόνητο αίτημα να ξαναχτίσουμε τη ζωή μας

Ετοιμάζουν στα εργαστήρια την επόμενη βία;

Όταν ένας κρατούμενος όπως ο Βασίλης Δημάκης απευθύνεται στην Γενική Γραμματέα (τρομάρα της!) Αντεγκληματικής Πολιτικής Σοφία Νικολάου με το Υστερόγραφο:
" Άϊ στο γεροδιάολο κυρά μου! Μπράβο σου, τα κατάφερες…", αυτό σημαίνει ότι στο μαύρο αίμα του, η αηδία έχει υπερβεί τα όρια που του αναλογούν κι έχει λάβει τις αποφάσεις του.


Δεν με απασχολεί πως θα κοιμηθεί απόψε αυτή η ανυπόληπτη τραγική κυράτσα που εξαργυρώνει την εκλογική της αποτυχία με ένα νευραλγικό πόστο. Ένας πειθαρχικός έλεγχος θα έβαζε ίσως τα πράγματα στη θέση τους. 

Μου κάνει εντύπωση όμως η αφωνία του αχαμνού πρωθυπουργού και του αμερικανόφωτου υπουργού Δημόσιας Τάξης. Οδηγούν κυνικά τα πράγματα στα όρια, γνωρίζοντας ότι το καζάνι βράζει κι ότι πολιτικά δεν έχουν κανένα καλό χαρτί να ρίξουν προσεχώς στο τραπέζι. Φονιάδες εκ προμελέτης...

Καθάρματα... 

Στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο παραπέμπονται στις 21 Οκτωβρίου οι κατηγορούμενοι για τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου, τον Σεπτέμβριο του 2018 στο κέντρο της Αθήνας.

 

Στο εδώλιο κατηγορούμενοι για το αδίκημα της θανατηφόρας σωματικής βλάβης, θα καθίσουν ο καταστηματάρχης του κοσμηματοπωλείου και ο μεσίτης ως φυσικοί αυτουργοί καθώς και τέσσερις αστυνομικοί, οι οποίοι έσπευσαν στον πεζόδρομο της οδού Γλάδστωνος.

Φοβάμαι ότι όλα αυτά τα καθάρματα που χτύπησαν αλύπητα ένα ανυπεράσπιστο άνθρωπο θα την γλυτώσουν, οι θρασύδειλοι, με αναστολή... 

Χάθηκε μια ζωή κι αυτά τα καθάρματα θα κυκλοφορούν ελεύθερα δίχως τύψεις! 

Γαμώ την "δημοκρατία" σας... 

Γεια σου ρε Μπεστ!

Ένας καταραμένος που δεν λυτρώθηκε ποτέ από τα πάθη του. Στην αναμέτρηση με τον εαυτό του κυρίως, δεν ζήτησε ποτέ τη μεσιτεία της συμβατικότητας. Πιστός στο αρχέγονο παρελθόν, διέσωσε το αρχέτυπο της βίας, αλλά, όχι με τον απωθητικό τρόπο των Γερμανών και της Νationalmannschaft που αποζητούν την ταπείνωση του αντιπάλου.

Εκείνος, ακόμα και για τους αντιπάλους, το έκανε να μοιάζει μαγικό. Γι΄ αυτό και μας αιχμαλώτισε τα έκθαμβα νιάτα. Το ζόρικο αλάνι του Μπέλφαστ. Ο Τζωρτζ Μπέστ!

Αυτός ο φλεγόμενος κομήτης που άναβε κάθε Σάββατο στα γήπεδα της Αγγλίας, κι έσβυνε μετά μέσα σε ποτάμια αλκοόλ και στις παράφορες αγκαλιές των γυναικών που τις λάτρεψε και τον αποθέωσαν βιαστικά, γνωρίζοντας με τη συνετή σοφία τους την εφήμερη λάμψη των πραγμάτων.
Η ζωή δε θα άξιζε ούτε καν μια δεύτερη ματιά, αν απουσίαζε η αλητεία.

Πολλοί θεωρούν ότι το να φτάνει κανείς στα άκρα είναι απόδειξη κακού γούστου. Όμως η φυσική ροπή των ανθρώπων είναι προς τον ίλιγγο της πτώσης. Βαθμιαία και με μαγνητική έλξη, όλα συντελούν επίμονα στην φθορά. Εφορμούμε οι περισσότεροι κάθετα στη φρίκη. Μερικοί επιλέγουν να συντομεύσουν τη διαδρομή. Ακόμα πιο λίγοι το κάνουν με ταλέντο. Και ελάχιστοι, όσοι φαίνεται να υποφέρουν υπερβολικά από αυτό κι από τον αναχρονισμό των πνιγηρών συμβόλων... Επειδή γνωρίζουν ότι η έντονη εσωτερική ζωή, δεν είναι ένας κλήρος που αναλογεί στους συντηρητικούς και στους λεπταίσθητους που ζούνε ακίνητοι με το φόβο του θανάτου και είναι χωρίς να το ξέρουν επιληπτικοί δίχως εξάρσεις.

Στην ομίχλη του Μάντζεστερ κάθε χρόνο εκεί γύρω στα μέσα Νοεμβρίου, στις παμπ της πόλης που λυγίζουν κάτω από το βάρος της βραδυνής υγρασίας και στις ιερές κερκίδες του Όλντ Τράφορντ που πλημμυρίζουν από συγκίνηση, οι φίλαθλοι της Γιουνάϊτεντ όρθιοι τραγουδάνε με πάθος:
«Υψώνομαι προς τον ουρανό
Εκεί θα πάω όταν πεθάνω
Όταν αναπαυθώ
Θα πάω να τα πιω με τον Τζορτζ Μπεστ».

Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που έβγαλε ποτέ το «Νησί», το ίνδαλμα για κάποιους από μας των παιδικών μας χρόνων, ο Τζορτζ Μπεστ γεννήθηκε σαν σήμερα 22 Μαΐου κι έφυγε από τη ζωή μόλις στα 59 του χρόνια στις 25 Νοεμβρίου του 2005.
Αλήτης με τα όλα του και γόης, πρότυπο αρσενικού, αληθινός αστέρας, τράβηξε τα πάθη του μέχρι τα όρια, ώσπου να καεί οριστικά εντός του μύθου του, όπως με μανία επεδίωκε, από αυτά. Ποτά, Γυναίκες και γρήγορα αυτοκίνητα τον στροβίλιζαν έξω από τα λασπωμένα γήπεδα της Αγγλίας όπου χόρευε τις άμυνες των αντιπάλων. Το ποδόσφαιρο άλλωστε, είναι το μπαλέτο των φτωχών και ο Μπεστ έδινε κάθε Σάββατο μοναδικές παραστάσεις.

Το συνόψισε εκπληκτικά ο Ρέι Φέαρφαξ, αμυντικός της Νορθάμπτον που είχε αναλάβει να μαρκάρει τον Βορειοϊρλανδό δαίμονα σε ένα παιχνίδι όπου, σαν ανελέητη καταιγίδα πέτυχε 6 γκολ, αναγνωρίζοντας με το φλέγμα του παλαιού ιπποτισμού: «Η μόνη φορά που στην πραγματικότητα βρέθηκα αρκετά κοντά του, ήταν όταν χαιρετηθήκαμε στο τέλος του αγώνα»!..

Ζωγράφιζα τον Μπεστ από μικρός, αενάως. Ξεσήκωνα τις ντρίμπλες του στην αλάνα της γειτονιάς και αργότερα στην εφηβική ομάδα της πόλης, ζηλεύοντας πάντα το πάθος και την ορμή του που τα σάρωνε όλα στον ασταμάτητο καλπασμό του προς τα αντίπαλα δίχτυα.
Κι όταν έμαθα ότι πέθανε δεν τον πένθησα. Κατέβασα αργά ένα ποτήρι στο μπαρ κι ευχήθηκα μέσα μου «καλό ταξίδι Τζορτζ! Αν υπάρχει Θεός όταν βρεθούμε θα βάλω αν επιτρέπεις έναν γύρο στη μπάρα παρέα με τον γερο- Μπάσμπυ…».

Υ.Γ: Απ΄ όλες τις ατάκες του, δείγμα μιας ευφυΐας που δεν έψαχνε προσχήματα για να αποκαλυφθεί, κράτησα τις εξής:
* «Αν με ρωτούσαν τι θα προτιμούσα: να παίξω σε ένα ντέρμπι με τη Λίβερπουλ ή να πήγαινα στο κρεβάτι με την Μις Κόσμος δεν θα ήξερα τι να απαντούσα. Τα έχω κάνει και τα δυό…»
* «Το 1969 έκοψα τις γυναίκες και το αλκοόλ. Ήταν τα χειρότερα 20 λεπτά τις ζωής μου»
* «Αν είχα γεννηθεί άσχημος, κανείς δεν θα ήξερε τον Πελέ»!
Simply the Best!

Υπάρχουν και χειρότερα

Δεν είναι μόνο ο επελαύνων κορονοϊός... Είναι κι αυτός ο αστάθμητος αφεντικοϊός. Ταξικά, είναι πολύ πιο επικίνδυνος. Κι άμα έρθεις σε επαφή μαζί του, τον κολλάς με τη μία. Κι ύστερα σταματάνε να σε πληρώνουν... 
Επίσης, για να μην ταλαιπωρώ. Ας ξανασκεφτούν το ζεύγος Κούλη- Μαρέβας αν κάνει καλό στην δημόσια εικόνα τους η αποστολή χαζοχαρούμενων ευχών στο βλαστάρι τους την ώρα που εμείς χάρη στα μέτρα που πήρε ο Κούλης δεν ημπορούμε να πληρώσουμε ένα μετρημένο φοιτητικό νοίκι στη Σαλονίκη, επειδή όλες αυτές οι νυν και πρώην χαμούρες δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν φοιτητική στέγη. Είσαστε που είσαστε πορφυρογέννητοι (αφορά και τον Τσίπρα αυτό!) μη μας τη χαλάτε κι από πάνω!..

Έχετε κάτι που να συναινεί στη ζωή;

Αν εξαιρέσεις ότι προσεχώς «η ανεργία θα αυξηθεί, η Οικονομία θα βρεθεί σε βαθιά ύφεση, το χρέος θα διευρυνθεί, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών θα συρρικνωθεί», όπως πρόβλεψε δυσοίωνα σήμερα ο Χρήστος Σταϊκούρας, τελικώς το 2020-21 δεν πρόκειται να πάθουμε και τίποτε…

Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας δεν έπαθε ξαφνικά κρίση ειλικρίνειας. Άλλοθι στην ανικανότητά του γυρεύει, επειδή η κυβέρνηση του Κούλη όπου ο ίδιος υπουργεύει, έχοντας πρόχειρο ένα περιφρονητικό σχόλιο για κάθε συνάδελφό του, δεν διαθέτει στην πραγματικότητα κάποιο σχέδιο για μας -για τους προστάτες τους αντίθετα εξαντλούν την επινοητικότητά τους βεβαίως...- ώστε να μετριαστεί η ένταση της κρίσης που πέφτει πάλι με βία στους δικούς μας ώμους.

Ο κορονοϊός δεν μπορεί όμως να αποτελέσει την βολική δικαιολογία της ιδιοτέλειας και της ανεπάρκειάς τους.
Και τι να κάνουν αλήθεια οι πολίτες βλέποντας τον υπουργό Οικονομικών της χώρας να πετάει λευκή πετσέτα; Ν΄ αρχίσουμε από αύριο κιόλας επιθέσεις στις Τράπεζες;

Υ.Γ: Βοήθεια από το Δημόσιο (δηλαδή από εμάς) αλλά, χωρίς η εταιρεία του να γίνει κρατική, ζήτησε χθες το αφεντικό της Aegean. Όχι ρε πονηρέ. Έτσι γινόμαστε κι εμείς επιχειρηματίες... Δέκα χρόνια μνημόνια, όπου πάθαμε και χάσαμε όλοι μας και μοναχά η κρατικοδίαιτη και παρασιτική επιχειρηματική τάξη της χώρας δεν άλλαξε συνήθειες. Αυτές οι αηδιαστικές σιγουράντζες, που πλουτίζουν αιώνες τώρα με το δικό μας αίμα για να ποζάρουν με αναίδεια στην διαδρομή Αράχοβα- Μύκονος...

Ε, ρε "συστάσεις" που σας χρειάζονται!..

"Ο ρόλος μας είναι να κάνουμε συστάσεις" δήλωσε ένας ακροδεξιός συνδικαλιστής των μπάτσων, ονόματι Σταύρος Μπαλάσκας που πληρώνεται από τους φορολογούμενους για να κάθεται και να παίρνει κομματικές (υπέρ της ΝΔ φυσικά και της ακροδεξιάς φάρας του) θέσεις κι ανάθεμά με κι αν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του.
Υπόψιν ότι μετά το πογκρόμ στην πλατεία στην Κυψέλη, οι μπάτσοι, κρατήσανε στη ΓΑΔΑ μόνο τα παιδιά που είχανε κακοποιήσει και σε αυτά αποδόθηκαν κατηγορίες, ώστε να φανεί ότι ήσαν ένοχοι! 

Δεν αρωματίζεται το σφαγείο!

Το διαφημιστικό φιλμάκι της Γ.Γ Πολιτικής Προστασίας που ανακλήθηκε ως σεξιστικό, δεν ήταν ίσως και τόσο σεξιστικό.
Η βιασύνη τους να το αποσύρουν άρον- άρον αποκαλύπτει την ενοχική παραδοχή τους ότι το έχουν παρακάνει με την επικοινωνία.
Φοβούνται πλέον την κριτική. Και φοβούνται ότι η δήθεν "εκλεπτυσμένη" βία που μας σερβίρουν, δεν είναι και τόσο εύπεπτη. Και δεν έχει πολιτικές αντιστοιχίες. Δεν μπορείς να αρωματίσεις το σφαγείο.
Κι αυτό θα το βρούνε μπροστά τους!