Παρασκευή, 6 Απριλίου 2007

Απουσία;

Είναι Μ.Παρασκευή. Η Βουλή δε συνεδριάζει. Τα γεγονότα τρέχουν. Οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες, όλοι εμεις με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Και ο Γιάννης Διακογιάννης μας λείπει.
Δεν το λέμε. Μοιάζει να είναι παρών ενώ είναι απών. Η απουσία του-απο τα Χριστούγεννα- μας πληγώνει αλλά δεν το συζητάμε. Τα μεσημέρια στη Βουλή τρώμε χωρίς την παρουσία του, που άναβε τις συζητήσεις και περνούσαμε αβίαστα από τα δημόσια στα ιδιωτικά. Τότε που μας έκανε να γελάμε ακόμα και λίγο πριν από το τέλος. Το γραφείο του δεν είναι πια πόλος έλξης για όλους. Θυμάμαι τις νεότερες συναδέλφους να του ζητάνε συνέχεια μια συμβουλή, μια πληροφορία, έτσι δεν είναι Λώρα, Κατερίνα; Ωρες-ώρες νομίζουμε ότι ο Γιάννης δεν έχει φύγει οριστικά αλλά βρίσκεται σε κάποια αποστολή στο Αφγανιστάν, το Ιράκ ή αλλού. Και θα ανησυχούμε μέχρι να γυρίσει και μόλις έρθει θα τα πίνουμε παρέα και θα τον πειράζουμε για τις όμορφες ξένες συναδέλφους με τις οποίες συνεργαζόταν εκεί στις πολεμικές συρράξεις. Όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Ο Γιάννης δεν θα ξαναγυρίσει μετά το Πάσχα. Στο εξής θα είναι μόνο ανάμνηση. Τουλάχιστον θα μας κάνει καλύτερους;

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Κάποιοι γινόμαστε καλύτεροι - έστω και μετ΄εμποδίων. Κυρίως στα ζόρια (που δεν ήταν και λίγα τελευταία) όταν γίνονται νοερά οι συζητήσεις μαζί του: "τι θάλεγε ο Γιάννης τώρα;", και αρχίζει το υποθετικό μπλα-μπλα. Τη νύχτα της Ανάστασης ήταν δίπλα. Και το δάκρυ, το ελάχιστο για την απουσία του.
Μαρίνα

Γιώργος Χατζηδημητρίου είπε...

Έχει περάσει τόσος καιρός απο τον χαμό του Γιάννη, κι ακόμα πολλοί απο μας νοιώθουμε εξόριστοι στην συντριπτική Επικράτεια του πένθους.
Βαραίνει στην ψυχή μας η απουσία του Γιάννη, σαν να χάθηκε αίφνης για μιαν ορισμένη πλευρά των πραγμάτων, το νόημα που έδινε μέχρι χθες η ζεστή παρουσία του. Το κακό είναι πως είμαστε πλέον αρκετά ενήλικοι ώστε, να καταλαβαίνουμε οτι δεν υπάρχουν τώρα άλλα τεχνάσματα ή χαριτωμένες επινοήσεις για να ξαναρχίσει το παιχνίδι...
Εντάξει μπορεί καμιά φορά που η ώρα μας βρίσκει μπόσικους, μια ριπή και μόνο απο τη μνήμη του να είναι αρκετή ώστε να ακούσει κανείς ένα ακορντεόν που ανοιγοκλείνει άσκοπα στον αέρα.
Και είναι αλήθεια οτι ακόμα και λίγο καιρό μετά τον θάνατό του είμασταν όλοι κάπως καλύτεροι, έχοντας αφήσει για λίγο στην άκρη στυφούς ανταγωνισμούς και μνησικακίες. Ξέρω κι εγώ; Γρήγορα και μάλλον απο φριχτή συνήθεια, επιστρέφει κανείς στην "ασφάλεια" του επαγγελματικού κυνισμού και τις ιδιωτικές του πλάνες. Με παρηγορεί ωστόσο, κάπως, το γεγονός οτι όλοι έχουμε συνάψει με τον Γιάννη τις συνωμοτικές μας διαθήκες κι οτι τουλάχιστον προλάβαμε να του πούμε πόσο τον αγαπήσαμε...