Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

η Πιο αντιδραστική ΔΕξιά!

Αναδημοσίευση από το «Ποντίκι» που κυκλοφορεί
Το βράδυ της περασμένης Κυριακής στο Φάληρο, την ώρα που έπεφτε η αυλαία του 9ου Συνεδρίου της ΝΔ κανένας δεν έδειξε να ξαφνιάζεται όταν ένας σύνεδρος συνοψίζοντας την κατάσταση σε μια παρέα, διαπίστωσε πως το επόμενο Συνέδριο, θα είναι το πρώτο του «νέου κόμματος».
Η χαοτική ρητορική του Α. Σαμαρά και οι αδρές μεν αλλά πυκνές αναφορές του στη «νέα Ελλάδα», για κάποιους ήταν η επίσημη έναρξη της προσπάθειας που βρίσκεται από καιρό στα σκαριά για την αντικατάσταση με κάτι άλλο, του σημερινού (διε)φθαρμένου κομματικού σχηματισμού. 
Για όσους ωστόσο παρατηρούν από σχετικά κοντινή απόσταση τα πράγματα, οι αφόρητες κοινοτοπίες που χρησιμοποίησε η ηγεσία από το βήμα του Συνεδρίου, δεν ήταν τίποτε άλλο, από την επισημοποίηση αυτού που εδώ και κάμποσο διάστημα η ΝΔ στην πραγματικότητα είναι: το πιο ακροδεξιό και αντιδραστικό κόμμα της γαλάζιας παράταξης από τα χρόνια της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα.
Όταν δεν μπορείς να εμπνεύσεις αυτοπεποίθηση σε μια κοινωνία γονατισμένη που υποβάλλεται σε διαρκείς ταπεινώσεις και αντιμετωπίζεται σαν πρόβλημα από τους εταίρους της χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, κάπως πρέπει να αναπληρωθεί ψυχολογικά αυτό το πικρό αίσθημα -και το απερίγραπτο προσκλητήριο Σαμαρά «σας καλώ να ενωθούμε όλοι κάτω από τη γαλανόλευκη!(σ.σ: δείχνοντας με τον δείκτη το εθνικό σύμβολο…) επιστρατεύθηκε για να καλύψει την παντελή απουσία εθνικού σχεδίου που θα μας έβγαζε από την κρίση.
Τι περισσότερο θα έκανε ο Συναγερμός του…στρατάρχου Παπάγου;
*Πολλοί υποστηρίζουν και ίσως βάσιμα, ότι έχοντας υποστεί δύο ηχηρά ρήγματα στο ακροδεξιό της υπογάστριο, το πρώτο με την ηπιότερη εκδοχή των Ανεξάρτητων Ελλήνων και το δεύτερο με τη νεοναζιστική οργάνωση του μίσους Χρυσή Αυγή, η συντηρητική αναδίπλωση της ΝΔ, ήταν μονόδρομος.
*Όμως, για να είμαστε ακριβείς, η στροφή προς τις παληές συντηρητικές συνήθειες, ο διάχυτος αντικομμουνισμός, η κάλπικη και άμεσα εξαργυρώσιμη στην αγορά πατριδολατρία, ο αυταρχισμός και ο ιδεολογικός προσανατολισμός σε καθαρόαιμα δεξιά κατεύθυνση είναι τα πολιτικά διαπιστευτήρια της σημερινής ηγεσίας.
Γνήσιο πολιτικό τέκνο ενός από τους εισηγητές του πολιτικού μένους εναντίον των παραταξιακών αντιπάλων του Ευάγγελου Αβέρωφ που δίχασαν κάθετα την ελληνική κοινωνία, ο Σαμαράς και οι στενοί του συνεργάτες δεν έκαναν ποτέ καμία προσπάθεια να κρύψουν ότι επείγονταν να εγκαταλείψουν τη ρητορική του «μεσαίου χώρου» και κάνοντας ένα ακροβατικό άλμα στο βαθύτερο δεξιό παρελθόν, να επιστρέψουν στη θαλπωρή του κόμματος –αυτών που γαμούνε- των νοικοκυραίων.
Σπάνια τα τελευταία χρόνια, στην πολιτική σκηνή, παίχτηκαν με τόσο άτεχνο τρόπο, σκηνές από ασπρόμαυρα έργα, όπου σε μια προσπάθεια που βαφτίστηκε «εγκατάλειψη των ενοχικών συμπεριφορών», οι ιδεολογικοί στυλοβάτες του Μαξίμου εξαπέλυσαν μια άνευ προηγουμένου επίθεση εναντίον της Αριστεράς, την οποία φτάσανε στο ακραία γελοίο και κωμικό όριο, να την κατηγορούν για…την αποβιομηχάνιση του τόπου και την απουσία επενδυτικού κλίματος!!!
Σε αυτή τη νοσηρή ατμόσφαιρα και με την αμέριστη βοήθεια του επικοινωνιακού συστήματος που προσφέρει πολιτική στήριξη στο (δι)κομματικό προσωπικό του, με αντάλλαγμα ότι θα διασφαλίζει στο διηνεκές τις μπίζνες που σχετίζονται με τη λεηλασία της χώρας, μπήκε σε κίνηση και η ολέθρια «θεωρία των άκρων». Αδιαφορώντας για τις συνέπειες και ποδοπατώντας την ιστορική μνήμη, επιχειρούν να ταυτίσουν την ακροδεξιά και τους νεοναζί χρυσαυγίτες με την Αριστερά, που έχει στο βαρύ βιογραφικό της αιματηρούς πατριωτικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες για να σταθεί στα πόδια του αυτός ο τόπος.
Έχοντας μάλιστα αποφασίσει ότι το κράτος-τουτέστιν οι εργολαβικές και επιχειρηματικές συμμορίες που το λυμαίνονται-δεν πρέπει να πέσει στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, σπρώχνουν τα πράγματα σε επικίνδυνες περιοχές, σε έναν πόλεμο με όλα τα μέσα, υποσκάπτοντας απερίσκεπτα μια νόμιμη δυνατότητα ανασύνθεσης του αστικού πολιτικού τοπίου. Σε καιρούς σφοδρής ταξικής δυσαρέσκειας, προφανώς τις κορυφές του παρακμιακού συστήματος και τα σαλόνια της κρατικοδίαιτης ληστρικής-επιχειρηματικής τάξης, δεν τις ανησυχεί η άνοδος της Χρυσής Αυγής, ως έκφραση του τυφλού θυμού μέρους των πολιτών γιατί είναι κομμάτι από τη σάρκα τους. Τα ανοίγματα του Βύρωνα Πολύδωρα προς την Χρυσή Αυγή και η εμφατική αρθρογραφία του άλλου Σαμαρικού πουλέν που ακούει στ΄ όνομα Φαήλος Κρανιδιώτης, δεν είναι τυχαία και δεν οφείλονται- ειδικά στην περίπτωση του πρώτου σε προσωπικές δυσφορίες.
Είναι ανοίγματα…καρδιακά στο δικό τους αίμα, με την αναγκαία διευκρίνιση που έκανε ο δεύτερος, όταν σημείωσε ότι η προσέγγιση πρέπει να γίνει με «πρακτικές πολιτικές», με τις οποίες ουσιαστικά η Νουδούλα έχει βαθμιαία υιοθετήσει το σύνολο σχεδόν της ακροδεξιάς ατζέντας. Φουκαράδες ή υπολογιστικοί, ούτε καθ΄ υποψία προτείνουν αλλαγή πολιτικής που θα έδινε λύσεις στα μεγάλα λαϊκά προβλήματα των εξαθλιωμένων μαζών οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στις προτεραιότητες του συστήματος εξουσίας.
Υποδειγματικός εκπρόσωπος αυτής της γραμμής ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας, έχει αναλάβει προσωπικά να εξηγήσει εμπράκτως το δόγμα της μηδενικής ανοχής, με έμβλημα τις αστυνομικές κλούβες και προμετωπίδα την αρχή «νόμος και τάξη».
Βαρειά αντιλαϊκές επιλογές της κυβέρνησης-τρικομματικής, δικομματικής και βάλε…- και μέτρα πρωτοφανούς ταξικής αγριότητας που αποδεκατίζουν καθημερινά χιλιάδες ανθρώπους, έχει αναλάβει να τα στηρίζει η σιδηρόφρακτη ΕΛ.ΑΣ αποστέλλοντας κατ΄ οίκον χαρτιά επιστράτευσης, από τους εργαζομένους στα λιμάνια και το μετρό, μέχρι τους εξουθενωμένους καθηγητές και σε όποιον εργαζόμενο «τολμά»να διεκδικήσει δυό δράμια δικαιοσύνης.
Και την ίδια στιγμή, στην έρημη Βουλή, εξαιτίας αυτής της φαιάς πολιτικής που ασκείται υπαγορευμένη από τους δανειστές και με ανήκουστη κατάχρηση της δυνατότητας για κατάθεση Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, γράφονται οι πιο μαύρες μεταπολιτευτικές σελίδες, κλονίζοντας συθέμελα τους θεσμούς της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Το απωθητικό πρόσωπο αυτής της προδοτικής Δεξιάς, κουβαλά όλη την αποπνικτική σκόνη της δεκαετίας του ΄50…




Δεν υπάρχουν σχόλια: