Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

Ωραία τα περάσαμε και τούτα τα Χριστούγεννα!..

Δίχως γυναικός φιλί
Όλα τα παράθυρα είναι κλειστά
Αθέλητος θάνατος
Σαν φως που σιγοκαίει
Να περιμένεις ένα χτύπημα του κινητού
Και να μιλάς απρόθυμα στους άλλους
Περιμένοντας ένα μήνυμα απ΄ την άλλη όχθη
Χρονιάρες μέρες να μην σου χαρίζουν
Ένα πολύτιμο βλέμμα
Δε γαμιέται
Θνητοί είμαστε
Μας πνίγει η συγκατάβαση
Στα κρατητήρια των αισθημάτων
Μας βρέχουν τα νερά
απο τον κάτω κόσμο
Άγνωστοι μας δίνουν το χέρι
Κι ο θάνατος μας γνέφει
Άρχοντας και γιός ανυποψίαστος

4 σχόλια:

Γιώργος Χατζηδημητρίου είπε...

Ωραίο ποίημα! μου λέει μια καμπόσα. Τι να πεις σε γυναίκες που δεν ξέρουν απο Χρέη...

SITALKIS είπε...

Επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα!!!
Αλλά τι μας περιμένει τώρα, δεν λέγεται... Όταν λέω Καλή Χρονιά, νομίζω πια πως κοροιδεύω το συνομιλητή μου...

utopia είπε...

Αμαν mes enfants, τι μαυρίλα είναι τούτη;
Είπαμε οι γιορτές μας κατευάζουν αλλά όχι κι έτσι!
Δεν συνηθίσατε ακόμη;

Γιώργος Χατζηδημητρίου είπε...

νταούλια στα αυτιά μου ακόμα ακούγονται