Πρωτότυπα μαθηματικά από Γκιουλέκα και Δούκα στη Βουλή.

Κώστας Γκιουλέκας, βουλευτής Θεσσαλονίκης της ΝΔ: «..περίπου το 53% που είπε «όχι» από τους Ιρλανδούς, από το 50% των Ιρλανδών ψηφοφόρων που συμμετείχαν στο δημοψήφισμα, ισοδυναμεί με λιγότερο από το 1% του συνολικού πληθυσμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο ουσιαστικά -το λιγότερο, δηλαδή, από το 1%- καθορίζει τις τύχες περίπου 500.000.000 Ευρωπαίων».

Πέτρος Δούκας, υφυπουργός Εξωτερικών: «250 από τα 300 μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου, ψήφισαν ΝΑΙ. [..] Αν θεωρείτε, ότι το 83% της Βουλής δεν εκφράζει το λαϊκό αίσθημα, τη λαϊκή βούληση, τότε θεωρείτε ότι υπάρχει άλλο πρόβλημα, πολύ μεγαλύτερο από το θέμα της κύρωσης της συμφωνίας».

(τα αποσπάσματα είναι από τη συζήτηση (17/6/2008) των προτάσεων των κομμάτων της αντιπολίτευσης για διεξαγωγή δημοψηφίσματος επί της «μεταρρυθμιστικής συνθήκης της Λισσαβώνας».)

Είναι να απορεί κανείς με την ευκολία που οι κκ Γκιουλέκας και Δούκας χειρίζονται τους αριθμούς, προκειμένου να πείσουν.. Δεν είναι της παρούσης να επιχειρηματολογήσουμε για την ανάγκη συμμετοχής ή μη των πολιτών στη λήψη τόσων σημαντικών αποφάσεων όπως η κύρωση της συνθήκης της Λισσαβώνας. Εξάλλου, είναι απίθανο οι κκ Γκιουλέκας και Δούκας να μετέρχονταν τέτοιων επιχειρημάτων, εάν οι Ιρλανδοί (το άλλο ..1%) έλεγαν ΝΑΙ στη συνθήκη. Ας κάνουμε λοιπόν πέρα την πικρή σκέψη ότι, με τέτοια επιχειρήματα, υποσκάπτουμε το δικαίωμα μικρών (όπως η Κύπρος) ή μικρομεσαίων (όπως η Ελλάδα) κρατών-μελών να θέτουμε βέτο λόγω ..μεγέθους. Ας ακολουθήσουμε απλά το «πνεύμα» των κκ Γκιουλέκα-Δούκα.

Στις εθνικές εκλογές του 2007 συμμετείχαν το 74,1% των 9,9 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Υπέρ της ΝΔ ψήφισαν το 41,8% (επί του 97,3% ων εγκύρων ψηφοδελτίων), δηλαδή 3 εκατομμύρια ψηφοφόροι. Μπορεί λοιπόν κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτό «ισοδυναμεί με λιγότερο από 27,4% του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας* (30,2% των εγγεγραμμένων), το οποίο ουσιαστικά-το λιγότερο, δηλαδή, από το ένα τρίτο- καθορίζει τις τύχες περίπου 11 εκατομμυρίων Ελλήνων».

Αντιστοίχως, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ζητά δημοψήφισμα αλλά τάσσεται ομόθυμα υπέρ της συνθήκης, έλαβε το 38,1% των εγκύρων ψηφοδελτίων (2,7 εκ ψήφους), ποσοστό που ισοδυναμεί με λιγότερο από 24,8% του συνολικού πληθυσμού..

Με τη λογική Γκιουλέκα-Δούκα, τα δύο αυτά κόμματα απολαμβάνουν την αποδοχή του μισού πληθυσμού και κάτι ..ψιλά (55%), αλλά διαθέτουν, σύμφωνα με τον υφυπουργό Εξωτερικών, το 83% των βουλευτών! Βεβαίως, εάν ίσχυε η απλή αναλογική, η ΝΔ θα διέθετε 125 βουλευτές, το ΠΑΣΟΚ 114, τα άλλα κόμματα 61 βουλευτές, και, το πρόβλημα του κ. Δούκα θα ήταν πολύ διαφορετικό.

*Ο πληθυσμός της Ελλάδας σύμφωνα με την απογραφή της ΕΣΥΕ το 2001 ανερχόταν σε 10.964.020.

Υπέρ «ακροδεξιού»

Υπέρ «ακροδεξιού»

(απάντηση στο "Άιντε και στα δικά μας")

Φίλε Γιώργο,

Αδιαφορώ εάν ο βραβευθείς είναι ακροδεξιός, δεξιός ή αδέξιος, εθνικόφρων ή διεθνιστής, αντικρατιστής, αναρχικός κοκ. Αμφότεροι γνωρίζουμε συναδέλφους «ακραίων» πεποιθήσεων, που είναι επαρκείς επαγγελματικά, αρκούντως συναδελφικοί, και –τουλάχιστον- ανεκτικοί στις απόψεις όλων μας.

Επί της ουσίας: Ασκούμε κριτική στα βραβεία Μπότση; Στο ποιοι βραβεύονται; Ή μήπως στα κριτήρια βράβευσης; Υποθέτω σε όλα μαζί, αν και κρίνω καλό να τα διαχωρίσουμε.

Ο μακαρίτης Νάσος Μπότσης, εκδότης της Ακρόπολης και της Απογευματινής, δημιούργησε το ίδρυμα, που φέρει το όνομά του, με σκοπό την «προαγωγή της δημοσιογραφίας εν Ελλάδι [..] διά τής απονομής, καθ' έκαστον έτος, μέχρι δέκα (10) χρηματικών βραβείων, α) είς "Έλληνας τήν Ιθαγένειαν, δημιουργούς τών καλυτέρων κατά τό έτος δημοσιογραφικών επιτυχιών, εργαζομένους είς οιανδήποτε εφημερίδα, περιοδικό ή είς την Ραδιοφωνίαν ή Τηλεόρασιν». Γιατί βραβεύτηκε φέτος ο Π. Κάμπρας; Σύμφωνα με το ίδρυμα, «για την αντικειμενική κάλυψη του κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ στον Τύπο και στα ΜΜΕ και για την προβολή του έργου του Κοινοβουλίου». Υπενθυμίζω ότι φέτος, το βραβείο, που χορηγείται από τη Βουλή των Ελλήνων, δόθηκε στο όνομα του γνωστού δημοσιογράφου Γιάννη Φάτση.

Δίκαιη είναι, λοιπόν, η κριτική σου όταν εξετάζει το κατά πόσον πληρώθηκαν τα κριτήρια του ιδρύματος Μπότση, όταν ερωτά εάν η Βουλή έχει λόγο στο ποιοι βραβεύονται, όταν αμφισβητεί ότι ο Φάτσης θα συμφωνούσε στο να δίδεται αυτό το βραβείο στο όνομά του. Ακόμα περισσότερο θα ήταν δίκαιη η κριτική σου εάν στόχευε στο ίδιο το ίδρυμα Μπότση και ότι αυτό σημαίνει.

Κι επειδή η κριτική δεν είναι μόνο αντίθεση αλλά και θέση, θα είχε ενδιαφέρον εάν εσύ, εγώ, όλοι μας, λέγαμε τι θα κάναμε εφόσον μας πρότειναν για ..βραβείο. Θα εξετάζαμε, για παράδειγμα, εάν ο βραβεύων έχει προαγάγει τη δημοσιογραφία; Αποτέλεσε τέτοιο παράδειγμα ο Μπότσης και οι εφημερίδες του; Θα εξετάζαμε τα κριτήρια της βράβευσης; Θα αρκούσε, για παράδειγμα, να παρακολουθούμε το ρεπορτάζ; Θα αρκούσε να καλύπτουμε αντικειμενικά τις εργασίες του κοινοβουλίου; Θα ασκούσε να λέμε «όχι» σε θέσεις «συμβούλων» ή γραφείων Τύπου κομμάτων, κυβερνητικών υπηρεσιών, δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων; Θα αρκούσε να είμαστε συναδελφικοί, να μην «υποκλέπτουμε» τη δουλειά άλλων; Τελικά, ποιος θα θέλαμε να βραβεύεται; Ένας «δημοσιογράφος-ιδιωτικός υπάλληλος-πρακτικογράφος» ή κάποιος που προάγει την αντικειμενική πληροφόρηση, προασπίζεται την ελευθερία της έκφρασης και μάχεται υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης; Ή μήπως όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα..

ΥΓ Παρενθετικά σημειώνω ότι το 1984, η εφημερίδα το Ποντίκι, ο Γιάννης Ιωάννου και η Όλγα Μπακομάρου δεν αποδέχθηκαν τα βραβεία Μπότση, και προφανώς, ούτε το χρηματικό βραβείο που τα συνόδευε..

Για την ιστορία, οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες που βραβεύτηκαν* από το ίδρυμα Μπότση ήταν οι κάτωθι:

1987 -

1988 -

1989 Αντώνης Κορόβηλας (Ελευθεροτυπία, Ακρόπολις)

1990 Θανάσης Αντωνόπουλος (Τα Νέα)

1991 Παντελής Αθανασιάδης (ΕΡΤ, Μεσημβρινή)

1992 -

1993 -

1994 -

1995 -

1996 Ντόρα Νταϊλιάνα (Ελευθεροτυπία)

1997 Γιάννης Ε. Διακογιάννης (Τα Νέα)

1998 Φώτης Καλλιαγκόπουλος (Καθημερινή)

1999 Δημήτρης Ράντος (Αδέσμευτος Τύπος

2000 Γιάννα Μπαλή (Έθνος)

2001 (δεν έγινε απονομή σε καμιά κατηγορία)

2002 Κώστας Μαρδάς (Έθνος)

2003 Λασκαρίνα Γερασίμου (ΕΡΑ, Μακεδονία)

2004 Ειρήνη Αντωνίου (Σκάι ράδιο)

2005 Νίκος Τσιούτσιας (Καθημερινή)

2006 Γρηγόρης Τζιοβάρας (Το Βήμα)

2007 Δημήτρης Τζάθας (Τα Νέα)

2008 Τάκης Κάμπρας (Βραδυνή)

*ειδικό βραβείο κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ δίδεται από το 1996.

Άϊντε και στα δικά μας...

Εμείς οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες είμαστε σαν τους ναυτικούς: περιμένοντας, ζούμε αναιπαίσθητα το ναυάγιο.
Ανασαίνουμε καθημερινά και τρώμε τις σάρκες μας στο ίδιο μέρος! Γι΄ αυτό και περιττεύουν τα κυριλίκια και τα σουμετελίκια αναμεταξύ μας... Λαρδί και ρούμι στη γαλέρα.
Λέω στα ίσα λοιπόν, πως ο Κάμπρας δεν άξιζε το βραβείο. Ο μακαρίτης ο Γιάννης Φάτσης θα έφριττε στην ιδέα οτι το συγκεκριμμένο πνευματικό έπαθλο ο σημερινός πρόεδρος της Βουλής, Δ. Σιούφας, το΄ δωσε στα χέρια ενός αγράμματου ακροδεξιού!..
Φαίνεται πως απο την Δεξιά ακόμα και στις μετριοπαθείς εκδοχές της δεν μπορείς να έχεις σοβαρές απαιτήσεις...Αλλά έτσι τώρα, πηγαίνει η ρότα..
Ας πούμε όμως, τα πράγματα με τ΄ όνομά τους. Εξίσου ανάξιοι , είναι πολλοί απο αυτούς που βραβεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια, (σ.σ: η πουτάνα η γλώσσα...) και τώρα απορούνε τάχα και εξίστανται με την έκπτωση των πραγμάτων!..
Στο ίδιο καζάνι βράζουνε όλοι αυτοί.
Αν το δεις πάντως απο ένα ορισμένο ύψος, η υποκρισία τους των τάχα καταξιωμένων, είναι διασκεδαστική: ενώ, βρίσκονται τώρα στο ίδιο κλαμπ, οι...τιμημένοι, προσπαθούν άκομψα να πάρουν αποστάσεις, ωσάν για να μας πούνε πως τους χαλάει αυτή η συνάφεια και πως αυτοί για άλλους λόγους ξεχωρίσανε!..
Δεν είναι και τόσο κακό ας τους πει κάποιος...
Η κάλπικη ποιότητα και τα λεφτά, ανέκαθεν, δύσκολα ή εύκολα, πηγαίνανε παρέα...

*παραπέμπω για περισσότερα στο σχόλιο που έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση...

Ηθοποιοί και σκηνοθέτες

Θεωρητικά το κράτος δεν θέτει εμπόδια στον υγιή ανταγωνισμό αλλά αρκείται στο ρόλο του να θέτει τους κανόνες και να ελέγχει αν τηρούνται καθώς επίσης να λαμβάνει αποφάσεις προστασίας των κοινωνικών αγαθών που είναι αναγκαία για τους πολίτες αλλά από μόνο του το κεφάλαιο δεν θα ήταν πρόθυμο να τα προσφέρει αφού δεν του αποδίδουν κέρδος.
Αυτά θεωρητικά.
Διότι στην εξέλιξη αυτού του μοντέλου η διεθνής κίνηση του κεφαλαίου οδήγησε τα εθνικά κράτη να αδυνατούν- ή πολλές φορές να μην επιθυμούν- να ανταποκριθούν στους δύο αυτούς ρόλους τους.

Σε κάποιες χώρες η σχέση υψηλών κρατικών αξιωματούχων με επιχειρήσεις και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα ομολογείται δημόσια (τυπικό παράδειγμα η κυβέρνηση Μπους) ενώ σε άλλες θεωρείται μεμπτό αλλά γίνεται εν κρυπτώ και τότε το ίδιο το κράτος νοθεύει τον ανταγωνισμό και κυρίως δεν εκπληρώνει τον άλλα σημαντικό ρόλο του που είναι να προστατεύει τα κοινωνικά αγαθά του πολίτη (ασφάλεια, υγεία, μεταφορές κ.λ.π,).

Τα τελευταία χρόνια η αντίθεση πολιτικής - οικονομίας έχει γίνει ορατή καθώς η δεύτερη κινδυνεύει να καταπιεί την πρώτη αλλά ταυτόχρονα όσο το δικαίωμα ψήφου είναι καθολικό οι πολιτικοί ξέρουν ότι πρέπει να γίνονται αποδεκτοί και από το μεγάλο αριθμό πολιτών που δεν ευημερούν.
Το τελευταίο επεισόδιο αγωγής Βγενόπουλου εναντίον Τσίπρα είναι χαρακτηριστικό αλλά όχι παράξενο.
Έρχεται να μας δηλώσει χωρίς περιστροφές ποιός κάνει ουσιαστικά κουμάντο και ποιοί αφήνονται να δείχνουν ότι δήθεν κάνουν κουμάντο όσο τους επιτρέπουν και όσο δεν ενοχλούν τους οικονομικά ισχυρούς στον πρωταγωνιστικό τους ρόλο.
Ας μην μας ξεγελά το γεγονός ότι στις παρούσες συνθήκες ουσιαστικά ευνοείται ο Τσίπρας και η συγκεκριμένη συνιστώσα της αριστεράς που αυτό τον καιρό έχει πάρει τα πάνω της.
Ο κ. Βγενόπουλος και ο κάθε ισχυρός επιχειρηματίας (αν μάλιστα δεν κλείνει δουλειές αποκλειστικά με το δημόσιο και επομένως δεν έχει τέτοιες δουλείες έναντι των κυβερνώντων ακόμη καλύτερα για τον ίδιο) στέλνει μηνύματα στους πολιτικούς και την πολιτική. Γι' αυτό τάχθηκαν όλες οι πολιτικές δυνάμεις με το μέρος του Τσίπρα, ο οποίος ως άκαυτο χαρτί ακόμα αφού δεν έχει πάρει μέρος σε κυβέρνηση δεν έχει και αμαρτίες να βγουν στη φόρα.
Το πράγμα όμως δεν σταματάει εδώ. Ο Τσίπρας επιλέχθηκε σοφά ως πρώτος στόχος. Ας μην το αναλύσουμε εδώ. Οι επόμενες κινήσεις ποιές θα είναι;
Διότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με νταβατζήδες, δηλαδή λαϊκούς τύπους που προστατεύουν κορίτσια αλλά με διαρκώς αυξανόμενο πολυεθνικό κεφάλαιο και συμφέροντα που υπερκαλύπτουν τις εθνικές κυβερνήσεις.
Μήπως οι πολιτικοί να μας πουν με ειλικρίνεια ότι βρίσκονται στη σκηνή ενώ ο σκηνοθέτης είναι πίσω απο την γκουίντα να τελειώνουμε;

Παροτρύνω τον Κάρολο Παπούλια να αναπέμψει το νομοσχέδιο Πετραλιά

Δεν είναι πρώτη φορά που υπάρχει δυσαρμονία λαϊκής βούλησης και κυβερνητικής πράξης. Ίσως όμως, είναι η πρώτη φορά που ο κόσμος απορρίπτει τη λογική "τραβάτε με κι ας κλαίω" (ευρωσύνταγμα-σκοπιανό κλπ). Το Ασφαλιστικό πλήττει βάναυσα τη ζωή και την τσέπη του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας, καθώς προσθέτει χρόνια εργασίας και αφαιρεί χρήματα από τις συντάξεις. Η κυβέρνηση αδιαφόρησε κυριολεκτικά στις διαμαρτυρίες, με όποιο τρόπο αυτές εκφράστηκαν (διαδηλώσεις, δημοσκοπήσεις κλπ). Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα απορρίψει το αίτημα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος που καταθέτουν σήμερα ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ και ΚΚΕ επιβεβαιώνοντας -εκ νέου- την αναντιστοιχία της με το εκλογικό σώμα. Μοναδική ελπίδα (ηθικής, όχι πραγματικής) νίκης* της Εργασίας ενάντια στη σημερινή πολιτική εξουσία -σε θεσμικό επίπεδο- είναι η δυνατότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια να αναπέμψει στη Βουλή το "νομοσχέδιο Πετραλιά". Ο κ. Παπούλιας θα έχει την ευκαιρία να αναδειχθεί σε γνήσιο εκφραστή της ελληνικής κοινωνίας, απέναντι σε μία κυβέρνηση που πηγαίνει ενάντια στη θέλησή της.

Γι' αυτό, λέω ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, και ΠΑΡΟΤΡΥΝΩ τον κ. Παπούλια να αναπέμψει το νομοσχέδιο.

*σύμφωνα με το άρθρο 42 του Συντάγματος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αναπέμψει στη Bουλή νομοσχέδιο που έχει ψηφιστεί από αυτή, εκθέτοντας και τους λόγους της αναπομπής. Νομοσχέδιο που έχει αναπεμφθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη Bουλή εισάγεται στην Oλομέλειά της και, αν επιψηφιστεί και πάλι με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το εκδίδει και το δημοσιεύει υποχρεωτικά μέσα σε δέκα ημέρες από την επιψήφισή του.

Το ιαπωνικό σύστημα

Μόνο το ιαπωνικό περιβραχιόνιο “απεργώ” δεν φοράμε σήμερα οι κοινοβουλευτικοί συντάκτες. Αφορμή, η μεταξύ μας συζήτηση για την -εκ των υστέρων- κάλυψη ή όχι της χθεσινής συνεδρίασης της επιτροπής Μορφωτικών υποθέσεων της Βουλής, στην οποία έχουν κληθεί οι υπουργοί Πολιτισμού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Σε σχετικό ερώτημα συναδέλφου, ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Π. Σόμπολος δήλωσε ότι “δεν σβήνουμε τη χθεσινή μέρα. Δεν σβήνουμε τα γεγονότα από το χάρτη. Ασφαλώς και θα κάνετε ρεπορτάζ”. Υποθέτω ότι η οδηγία Σόμπολου ακολουθεί απόφαση του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ*. Δεν θα πρέπει ωστόσο να προσπεράσουμε τα εξής ζητήματα. Θα δουλέψουμε διπλά σήμερα Πέμπτη 14/2 για να καλύψουμε θέματα της προηγούμενης ημέρας για την οποία βεβαίως δεν πληρωθήκαμε; Πως κρίνουμε τη μετάθεση σειράς συνεδριάσεων επιτροπής δευτερεύουσας σημασίας για την Πέμπτη (για να μη συμπέσουν με την απεργία, όπως ανέφεραν βουλευτές) όχι όμως και της παραπάνω επιτροπής Μορφωτικών;

*Ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ: Οδηγίες για την απεργία της Τετάρτης, 13 Φεβρουαρίου

“Το προσωπικό ασφαλείας θα απασχοληθεί μόνο για τη μετάδοση εκτάκτων και ιδιαιτέρως σημαντικών γεγονότων, που ενδιαφέρουν το κοινωνικό σύνολο. Η σπουδαιότητα του γεγονότος θα κρίνεται κάθε φορά από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ.

Σε κάθε περίπτωση, για την κάθε μετάδοση απαιτείται προηγούμενη άδεια του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ και σε ενδεχόμενη μετάδοση θα αναφέρεται ρητά η άδεια (εφόσον δίνεται).”

**

Σήμερα (14/2) στη Βουλή

Α' ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ
Θα συζητηθούν επίκαιρες ερωτήσεις σύμφωνα με το άρθρο 130 του Κ.τ.Β....περισσότερα
Β' ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
Συνέχιση της συζήτησης των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών: «Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών». ...περισσότερα

Γ' ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ
1.'Ωρα 9.30΄ π.μ. (Αίθουσα Γερουσίας) θα συνέλθουν σε κοινή συνεδρίαση η Διαρκής Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου και η Διαρκής Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων με θέμα ημερήσιας διάταξης:
Συνέχιση της επεξεργασίας και εξέτασης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης «Θεσμικό πλαίσιο έρευνας και τεχνολογίας και άλλες διατάξεις» (ακρόαση εξωκοινοβουλευτικών προσώπων - 2η συνεδρίαση).
2. Ώρα 10.00΄ π.μ. (Αίθουσα 150 - 1ος όροφος) θα συνεδριάσει η Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος με θέματα ημερήσιας διάταξης:
α) Διαδικαστικά θέματα.
β) Γενικές Εισηγήσεις επί της αναθεώρησης του Συντάγματος.
3. Ώρα 11.00΄ π.μ. (Αίθουσα 151 - 1ος όροφος) θα συνεδριάσει η Ειδική Μόνιμη Επιτροπή 'Ερευνας και Τεχνολογίας με θέμα ημερήσιας διάταξης:
Κίνδυνοι από τον εθισμό στη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του Διαδικτύου - Μέτρα προστασίας.
4. Ώρα 12η μεσημβρινή (Αίθουσα 223 - 2ος όροφος) θα συνεδριάσει η Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Περιφερειών με θέμα ημερήσιας διάταξης:
Διοικητική Μεταρρύθμιση - Περιφερειακή Ανάπτυξη - Πορεία Ε.Σ.Π.Α..
5.'Ωρα 13.30΄ (Αίθουσα Γερουσίας) θα συνέλθουν σε κοινή συνεδρίαση η Διαρκής Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου και η Διαρκής Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων με θέμα ημερήσιας διάταξης:
Συνέχιση της επεξεργασίας και εξέτασης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης «Θεσμικό πλαίσιο έρευνας και τεχνολογίας και άλλες διατάξεις» (3η συνεδρίαση).
6.'Ωρα 14.00΄ (Αίθουσα 151 - 1ος όροφος) θα συνεδριάσει η Διαρκής Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων με θέμα ημερήσιας διάταξης:
Επεξεργασία και εξέταση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών «Κύρωση σύμβασης για την τροποποίηση και συμπλήρωση της από 30.4.2001 οικονομικής συμφωνίας μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου και ΟΑΣΘ».
7. Ώρα 18.00΄ (Αίθουσα Γερουσίας) θα συνέλθουν σε κοινή συνεδρίαση η Διαρκής Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου και η Ειδική Διαρκής Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων με θέμα ημερήσιας διάταξης:
Ομιλία της Επιτρόπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρμόδιας για θέματα Προστασίας του Καταναλωτή, κυρίας Meglena Kuneva, με θέμα «Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Προστασίας του Καταναλωτή».
Στη συνεδρίαση έχει ζητηθεί να παραστεί και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ανάπτυξης.-

Τα 'παλιόπαιδα' του Μέγκα και του Αντέννα

“Ωραίο” απεργοσπαστικό μηχανισμό έστησαν Μέγκα και Αντέννα για την παρουσίαση των αγώνων 'ΑΕΚ-Χετάφε' και 'Ρέιντζερς-ΠΑΟ'. Αντικατέστησαν τους επαγγελματίες συνάδελφούς μας, που συμμετείχαν στη χθεσινή απεργία για το Ασφαλιστικό, με ανώνυμους (γιατί άραγε..) παρουσιαστές. Δεν γνωρίζω εάν οι τελευταίοι είναι δημοσιογράφοι, Ελλαδίτες ή Κύπριοι. Ούτε εάν είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ ή άλλης δημοσιογραφικής ένωσης. Αυτά είναι θέματα του πειθαρχικού συμβουλίου της Ένωσής μας και των σχέσεών της με την (;) Ένωση Συντακτών Κύπρου και τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων. Απευθύνομαι στους ανθρώπους αυτούς (τους δήθεν δημοσιογράφους) που, για λίγα ή πολλά ευρώ, υπονόμευσαν το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία. Εγώ στη θέση τους θα ντρεπόμουν. Θα προσέφευγα στη συνείδησή μου, στους συναδέλφους μου, στο καταστατικό και στις αρχές της δημοσιογραφίας. Θα μάζευα τις δυνάμεις μου και θα ζήταγα συγγνώμη. Σε κάθε περίπτωση δεν θα αναζητούσα άλλοθι. Σίγουρα δεν “κινδύνευε” η θέση τους. Ούτε θα έχανε “η Βενετιά βελόνι” εάν δεν βλέπαμε μια μέρα μπάλα. Κινδυνεύουν όμως τα ταμεία μας. Τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότησή μας. Η ασφαλιστική προστασία των γυναικών.

Κρίμα κ. Καραμανλή..

Με έθλιψε η εικόνα του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του σφαγέα των λαών της Μικράς Ασίας, Κεμάλ Ατατούρκ.

Για τους περισσότερους, ίσως να αποτελεί απλώς ένα “παραλειπόμενο” στο τηλεοπτικό έπος της “Ζαχοπουλειάδας”. Για άλλους, να θεωρείται μια τυπική υποχρέωση ενός ηγέτη στο πλαίσιο της επίσκεψής του σε μια ξένη χώρα. Και για ορισμένους, λιγότερο υποκριτές από τους προηγούμενους, μια συμβολική κίνηση “σεβασμού” στον αντίπαλο με τον οποίο πασχίζεις να συμφιλιωθείς.

Δεν γνωρίζω τι σκεφτόταν, δεν ξέρω ποιο άγος βάραινε την ψυχή του κ. Καραμανλή όταν ανέβαινε τα σκαλιά του μαυσωλείου του γενοκτόνου 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων και 350.000 Ποντίων. Σίγουρα δεν τον απασχολούσε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου είχε κάνει το ίδιο λάθος -για να το πω ευγενικά- προ οκταετίας, ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη. Τέτοιες δικαιολογίες θα δώσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, εάν ερωτηθεί.

Το κύριο για μένα είναι η συγγνώμη που οφείλει το τουρκικό έθνος απέναντι στην Ιστορία, απέναντι στους λαούς που επιδίωξε να εξαφανίσει, απέναντι στα τμήματα της κοινωνίας που απαρτίζουν τη σύγχρονη Τουρκία. Τη συγγνώμη, την οποία, έμπρακτα, ζήτησε η Γερμανία για τα ασύλληπτα εγκλήματα που διέπραξε εναντίον της ανθρωπότητας αλλά και σε βάρος των Ελλήνων.

Ίσως η σημερινή Τουρκία να είναι “ανώριμη” για κάτι τέτοιο.

Σίγουρα όμως ο κ. Καραμανλής πρέπει σύντομα να βρει το θάρρος να πει το δικό του “μέα κούλπα”.-

Δαμανάκη: Βουλευτής ΠΑΣΟΚ ή πρώην πρόεδρος ΣΥΝ;

«Εκτός σειράς» μίλησε χθες, δεύτερη μέρα συζήτησης του κρατικού προϋπολογισμού οικονομικού έτους 2008, η βουλευτής Β’ Αθηνών του ΠΑΣΟΚ Μαρία Δαμανάκη. Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής, «ο λόγος δίνεται στους Βουλευτές κατά τη σειρά της εγγραφής τους στην κατάλογο των ομιλητών, και εκτός σειράς στους διατελέσαντες Προέδρους Κοινοβουλευτικών Ομάδων, αν ζητηθεί». Η κ. Δαμανάκη που πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής με το ΚΚΕ το 1977, διετέλεσε πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς & της Προόδου κατά το διάστημα 1991-1993. Ωστόσο, από το 2004, είναι βουλευτής ενός άλλου κόμματος, του ΠΑΣΟΚ. Το γεγονός αυτό, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να ασκεί αυτό το δικαίωμα, που έχει εκ του κανονισμού. Το ΠΑΣΟΚ είναι διαφορετικό κόμμα, δεν σχετίζεται με τον τότε ενιαίο Συνασπισμό, ούτε βεβαίως με το σημερινό ΣΥΝ. Το δικαίωμα αυτό, η κ. Δαμανάκη έχει ασκήσει και στο παρελθόν, όπως στην περυσινή συζήτηση του κρατικού προϋπολογισμού.-

Μια «σιδηρά κυρία» στο υπουργείο Απασχόλησης

Mary Cassatt, Mother and Child, c. 1900, Pastel on tan wove paper, 71 x 58.5 cm, The Art Institute of Chicago.

«Σιδηρά κυρία» αποκαλεί τη νέα υπουργό Απασχόλησης Φάνη Πάλλη-Πετραλιά η εφημερίδα Απογευματινή, προϊδεάζοντας την κοινή γνώμη ότι μένει ως έχει η πολιτική της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό. Ωστόσο, στο πρωτοσέλιδο του Αδέσμευτου Τύπου, η κ. Πετραλιά φέρεται να ζητά από τα συνδικάτα να αναστείλουν της κινητοποιήσεις και να συμμετάσχουν σε διάλογο με βάση συγκεκριμένες προτάσεις. Το δικό μου ερώτημα είναι εάν σε αυτές τις προτάσεις περιλαμβάνεται η άποψη του προκατόχου της, για την επιμήκυνση του εργασιακού βίου των γυναικών με ανήλικα τέκνα. Όπως είχε δηλώσει ο κ. Μαγγίνας στη Βουλή (28/11), στην προστασία της μητρότητας δεν συμβάλει η πρόωρη έξοδος από την εργασία μιας μητέρας, της οποίας το παιδί διανύει το 15ο - 16ο ή 17ο έτος της ηλικίας του. Ζητούσε δηλαδή, 10-15 επιπλέον έτη εργασιακού βίου για τις μητέρες ανήλικων παιδιών, με αντάλλαγμα την αναγνώριση έξι πλασματικών μηνών συντάξιμου χρόνου. Σε απλά ελληνικά, ο κ. Μαγγίνας έλεγε στις γυναίκες: δώστε 10-15 χρόνια και πάρτε μισό.. Θα μπορέσει, λοιπόν, η κ. Πετραλιά, να δει ως γυναίκα, κατάματα τις Ελληνίδες και να τους πει τα ίδια;

Η ομιλία του κ. Μαγγίνα στην κοινή συνεδρίαση των επιτροπών Οικονομικών και Κοινωνικών υποθέσεων της Βουλής (3^ος κύκλος διαλόγου στη Βουλή για την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού Συστήματος) εδώ.

Διολισθαίνωμεν αυταρχικώς, Τέρενς, κυρίες και κύριοι!..

Ίσως έχουμε υποτιμήσει την αξία των ατομικών ελευθεριών. Τα πράγματα βέβαια και σε αυτήν την περίπτωση είναι σχετικά. Άμα περιμένεις το πρωϊνό λεωφορείο των 5:30 στα Τουρκοβούνια με τον ύπνο κομματιασμένο στο ναρκοπέδιο της επιβίωσης, είναι ειρωνεία να παρηγορείσαι ότι τουλάχιστον έχεις ας πούμε την ελευθερία της έκφρασης ή το δικαίωμα ψήφου κάθε σχεδόν τέσσερα χρόνια...
Κι όμως αυτός είναι βασικός λόγος για τον οποίον οι ατομικές ελευθερίες έχουν την αυτοτελή σημασία τους. Γιατί, στην πραγματικότητα είναι ένα νομικό ανάχωμα για να αλλάξουν τα πολιτικά πράγματα και να υψωθούν από τη σκόνη νέες κοινωνικές δυνάμεις. Αυτό τρέμουν κάθε φορά οι εξουσίες και γι΄ αυτό προσπαθούν να τα περιστέλλουν.
Στην προπολεμική Ιταλία η ακρότητα της επίθεσης οδήγησε στον φασισμό. Στην μεταπολεμική Γερμανία με τη RAF ή την Αγγλία στη περίπτωση των Ιρλανδών αγωνιστών, η αδιάκριτη εγκατάσταση των αρχών ασφαλείας στα άδυτα των νοικοκυραίων τόνωσε την εικόνα ενός στιβαρού μεν αλλά ασύδοτου κράτους, όπου τα ατομικά δικαιώματα γινήκανε κωλόχαρτα μέσα στην αίθουσα ανακρίσεων και τα απάνθρωπα "λευκά κελιά".
Την περασμένη βδομάδα στη Βουλή ο ανεκδιήγητος υπουργός Δικαιοσύνης Σ. Χατζηγάκης υποστήριξε ότι εκτός από τα ατομικά δικαιώματα, υπάρχουν και τα κοινωνικά δικαιώματα!
Όμως τα ατομικά δικαιώματα έχουνε κατακτηθεί με αγώνες. Και υπάρχουν στο Σύνταγμα για να προστατεύουν από την αυθαιρεσία της πολιτικής εξουσίας, όχι αυτούς που συμφωνούν, αλλά αυτούς που διαφωνούν μαζί της. Το πρόβλημα της "Δημοκρατίας" μας που έχει αρχίσει να δείχνει τα φαιά χαρακτηριστικά της, δεν είναι οι κουκουλοφόροι. Το πρόβλημα είναι ότι ενισχύονται οι κατασταλτικοί και καταναγκαστικοί μηχανισμοί του κεντρικού κράτους επειδή αυξάνονται οι διαφωνούντες.
Τα κοινωνικά δικαιώματα που επικαλείται ο αστείος Χατζηγάκης, είναι έννοια λάστιχο ο σεβασμός των οποίων μάλιστα, τελεί υπό την αυθεντική και αποκλειστική αρμοδιότητα των αστυνομικών αρχών!
Φαίνεται πως ο Χατζηγάκης αποφάσισε να διευρύνει το Συνταγματικό πεδίο σε περιοχές ισοπεδωτικής αντιμετώπισης των ατομικών δικαιωμάτων, όπως έκανε κι ο πολιτικά μακαρίτης τώρα πια συνάδελφός του ο Μαγγίνας με το Ασφαλιστικό...
Είναι φως φανάρι, ότι η κυβέρνηση δεν γουστάρει να μπλέκουν ενοχλητικά στις βρωμοδουλειές της οι ανεξάρτητες αρχές, καθώς έχει λόγους να φοβάται ότι η κοινωνική οξύτητα που η ίδια με την ταξική πολιτική της προκαλεί θ΄ ανέβει προσεχώς κατακόρυφα.
Το εξοργιστικό, όπως καταγγέλλουν όλες οι πτέρυγες της Αντιπολίτευσης, είναι ότι στηρίζει την προσπάθειά της σε πρόθυμους δικαστές όπως ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς, ένας άνθρωπος που όπως μου εξομολογήθηκε στα ίσα και με αηδία κορυφαίος δικαστής "ούτε επί χούντας θα μπορούσαν να σταθούν τέτοιες περιπτώσεις παιδί μου!".
Από την άλλη, είναι θλιβερός ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ. Αφού πέρασε από τη Βουλή, τρομονόμους, Σένγκεν και άλλες τέτοιες βρώμικες δουλειές, τώρα πελαγοδρομεί μην ξέροντας αν πρέπει να βγει στα κεραμίδια ή να κάνει λελογισμένη αντιπολίτευση. "Οι νοικοκυραίοι δεν έχουνε να φοβηθούνε τίποτε" δηλώνει στα σοβαρά ο υπουργός Δικαιοσύνης. από τον τάφο του, το φάντασμα του Ανατόλ Φράνς του χαμογελάει υπενθυμίζοντας ότι ο νόμος απαγορεύει εξίσου στους πλούσιους και τους φτωχούς να κοιμούνται κάτω απ΄ τις γέφυρες...
Το θέμα εν κατακλείδι εναπόκειται, όπως συμβαίνει συνήθως, στην διάθεση των πολιτών. Είναι σίγουρο ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό που παίζεται είναι αν θέλουν...

Κι αυτό δεν θα περάσει, όπως πέρασαν κι αλλα...

Πήγα στην διαδήλωση με ένα αίσθημα ματαιότητας. Γνωρίζοντας κατά βάθος, ότι στο τέλος οι "Μήδοι θα διαβούνε". Εξ ου και απαθής συγκινημένος...
Δεν έχει απαντοχή ο κοσμάκης, δεν έχουμε απαντοχή. Στα αστικά κόμματα, είναι τόσο βολεμένοι που δεν παίρνουνε χαμπάρι για τι ακριβώς μιλάνε και ούτε που τους ενδιαφέρει εδώ που τα λέμε, να δούνε πως την βγάζουνε στην βιοτή τους οι άνθρωποι. Αριστερά, είτε θα πέσεις στην ξέρα του Τσίπρα ("έχει το ίδιο ύφος για κάθε περίσταση", μου έχει πει αποδομητικά πλην καίρια η Μαρία η φίλη μου!) είτε στον υπολογισμένο απομονωτισμό των κατόχων της μόνης αλήθειας. Τους κακοφαίνεται άμα τους το πεις, αλλά για τον Καρατζαφέρη και την Ακροδεξιά δουλεύουν...
Εμείς ερήμην τους κινούμαστε. Κι είμαστε ακόμα όρθιοι όσο κι αν αυτό τους ξενίζει...
Αυτοί με τις βεβαιότητές τους, εμείς με τη μνήμη των προγόνων μας... Ότι θα χαθούμε όλοι είναι βέβαιο. Όμως εμείς θα΄ χουμε να λέμε ότι πέσαμε επειδή θέλαμε να μείνουμε από μόνοι μας...

Εμείς οι αλήτες του κόσμου.

Η γνώση πρέπει να σε κάνει στωϊκό. Και επιεική. Δυστυχώς συνήθως σε προετοιμάζει να αποδεχθείς φανατικά κάθε είδους βαρβαρότητα. Υπάρχουν μερικοί κουλτουριαραίοι που καραδοκούν να στάξουν φαρμάκι. Τα ιστολόγιά τους, είναι πνευματικές βιτρίνες. Γλυστράς απ΄ το σάλιο. "Βλέπετε αλλά μην εγγίζετε!" είναι το αδιόρατο μήνυμα. Οσάκις ένας από μας το γένος των αγραμμάτων μπαίνει στα χωράφια τους, δέχεται προσβολές και χοντράδες. Το ξέρω το είδος. Είναι χρήσιμο προεκλογικώς, να μαζεύουν υπογραφές πότε για να στηρίζουν περιπτώσεις σαν του Βενιζέλου και πότε σαν του Σημίτη. Μιλάνε περιφρονητικά για τους δημοσιογράφους συλλήβδην. Και δεν έχουνε την μαγκιά να λένε ονόματα. Οι κιλότες...
Δεν έχουνε μυρωδιά για τη φάρα των ρεπόρτηδων που δουλεύουνε σαν τους θερμαστές στα βαπόρια. "Κάργα ρασκέτα και λοστό...". Άμα ζούσανε μιαν ώρα μόνο μαζί μας θα κάνανε πάνω τους τσίσα...Άϊντε από δω ρε. Ολούρμου!..

Μικρές αλήθειες για μερικά μεγάλα ψέμματα...

Ας κάνουμε μια απλή υπόθεση εργασίας. Έστω ότι η Vodafone ή κάποια άλλη ιδιωτική, ανταγωνιστική εταιρεία μηνύει τον ΟΤΕ. Η κυβέρνηση θα πρέπει να τον κλείσει; Διότι αυτό μας λέει ο πονηρούλης Χατζηδάκης!.. Η προσφυγή -λέει στα σοβαρά- της Ιρλανδικής Ryan-Air στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή εναντίον της Ο.Α ήταν καταλυτική, αφού κατά τον ίδιο, "ακόμα και να ήθελε να παραβλέψει" ο βλοσυρός Επίτροπος Μπαρό, τώρα δεν μπορεί.
Αυτή η υποτελής συμπεριφορά, που υπαγορεύεται σε εθελόδουλους πολιτικούς από τις παντοκρατόρισσες αγορές προκειμένου στους Ευρωπαϊκούς ουρανούς να υψιπετούν μόνο τρεις μεγάλες εταιρείες, ενοχλεί την κοινή αισθητική! Και εξοργίζει. Γιατί η Ολυμπιακή ΔΕΝ είναι ζημιογόνα! Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες "πράσινων" και "βένετων" να την βουλιάξουν, το μαγαζί αντέχει. Γιατί είναι γωνία. Σκεφτείτε μονάχα αυτό το απλό. Πόσα χρωστάει το κράτος για να μετακινούνται προεκλογικά οι ορδές των δικομματικών ψηφοφόρων και τα πολυμελή κυβερνητικά καραβάνια μετά συζύγων και τεκνών στο εξωτερικό. Αφαιρέστε τα από τα χρέη της εταιρείας από τα οποία σχεδόν τα μισά οφείλονται σε πρόστιμα, προσαυξήσεις και τέλη που βάζει ο εκάστοτε Αλογοσκούφης επειδή η εταιρεία δεν έχει να πληρώσει γιατί...το κράτος δεν είναι εντάξει απέναντί της. Τι μένει; Μια καθαρή σχεδόν λογιστική θέση που θα ήταν λαμπρή αν οι πρασινογάλαζοι είχαν σχέδιο (αλλά που να τρέχεις τώρα με τις γόβες στα χωράφια...) και δεν συμπεριφέρονταν στην Ολυμπιακή σαν να ήταν πουτάνα για να ικανοποιεί τα βίτσια κάθε κομματικού μαλάκα!
Πρόσφατα, τα Ελληνικά Δικαστήρια επιδίκασαν υπέρ της Ο.Α 800 εκ. ευρώ, ενώ επίκειται και νέα απόφαση για άλλα 340 εκ. Όμως πως να τα πάρει πίσω η εταιρεία, όταν ο ίδιος ο Καραμανλής βγαίνει "στα σύρματα" και ζητάει να συμψηφιστούν τα χρέη του Δημοσίου προς την Ολυμπιακή με αυτά που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί ότι χρωστά η Ο.Α στο κράτος; Είναι πατριωτική αυτή η συμπεριφορά υποτακτικού; Και στο διάβολο ο πατριωτισμός, αν δεν συμφωνείτε. Είναι υπεύθυνη πολιτική στάση; Για ποιούς μας περνάνε; Δεν οφείλει ο Επίτροπος Μπαρό να σεβαστεί τις αποφάσεις της Ελληνικής Δικαιοσύνης; Τι είναι η χώρα μας; Μπανανία; Αλλά βλέπεις όταν ο πρωθυπουργός της ενδιαφερόμενης χώρας και βασικός μέτοχος της εταιρείας, του ζητάει οικειοθελώς να τον απαλλάξει απο το βάρος γιατί να ενδιαφερθεί;
Ο Χατζηδάκης, ως γνήσιο πνευματικό παιδί του Κ. Μητσοτάκη, κουκιά τρώει κουκιά μολογάει το παλλικάρι...
Το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο ανεπάγγελτος πρωθυπουργός που κουμαντάρει τη χώρα με το θράσσος του κληρονόμου! Αυτός ευθύνεται για το έγκλημα. Απλώς δεν ήθελε να λερώσει τα χέρια του κι έβαλε μπροστά τον νεοσύλλεκτο...Τα καλά παιδιά έτσι είναι. Όταν εμείς γυρίζαμε σπίτι με σπασμένα κεφάλια, αυτοί διηγούνταν τις πιο ωραίες ιστορίες που είχανε παρακολουθήσει αμέτοχοι από απόσταση ασφαλείας...
Μπορούμε να κουβεντιάζουμε ώρες για τις ευθύνες κυβερνήσεων, υπουργών και συνδικαλιστών, πολλοί απο τους οποίους θα έπρεπε να λογοδοτήσουν στην Δικαιοσύνη για την εγκληματική συμπεριφορά τους και το φαγοπότι που στήσανε.
Όμως δεν είναι ανεκτό, αυτοί που έκαναν ο,τι μπορούσαν ώστε να απαξιωθεί ο εθνικός αερομεταφορέας να μας παρουσιάζουν το σημερινό λουκέτο, σαν αδήριτη και σωτήρια λύση! Πάει πολύ! Είμαστε μεγάλα παιδιά και δεν χρειαζόμαστε παραμύθια!..

Και δύο απαραίτητα υστερόγραφα:
1. Η Air-France την οποία επίσης κατήγγειλε η Ryan-Air της έκανε μια ξεγυρισμένη αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση, όπως θα έκανε κάθε σοβαρή εταιρεία που σέβεται τον εαυτό της και τους πελάτες της
2. Έχουνε περάσει τρεις ημέρες απο τότε που ο φίλεργος βουλευτής του ΣΥΝ Γιάννης Δραγασάκης κατήγγειλε στη Βουλή οτι παραμονές της μήνυσης της Ryan-Air συναντήθηκαν με στελέχη της, Έλληνες υπουργοί και η κυβέρνηση δεν έχει διαλύσει ακόμα την φοβερή υποψία...Γιατί άραγε;

Απορία

Καραμανλήδες και Παπανδρέοι! Πως μας κυβερνάνε αλήθεια,αυτοί οι ανθρώποι; Σίχαμα...(Άλλοι σε νέαν εκδοχήν καλό το βρίσκουν πάντως)
ΥΓ: Επιπλέον έχω να προσθέσω: αν είχα πένα θάρχομουν ξανά απ΄ τα βάθη κι από τους γκρεμούς

Σου ζήτησα εκατό, μου έδωσες πενήντα. Μου χρωστάς πενήντα, είμαστε πάτσι..

Αν η κυβέρνηση θεωρεί το "Αγγελιόσημο" κοινωνικό πόρο (βλ. "απαλλαγή" ιδιοκτητών ΜΜΕ από καταβολή εισφορών στα δημοσιογραφικά ταμεία) τότε, πως ονομάζει τη χρηματοδότηση του ταμείου αλληλοβοήθειας του υπουργείου Ανάπτυξης από τη φορολογία του πετρελαίου, όταν μάλιστα προέβη στη σχετική "ρύθμιση" έξι μέρες πριν τις πρόσφατες εκλογές;

Από τη σημερινή (30/11) συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλ.. Αλαβάνο για την ενοποίηση των ταμείων προς τον υπουργό Απασχόλησης Β. Μαγγίνα.
Αλαβάνος: "Είπατε ότι είναι 155 οι φορείς της κοινωνικής ασφάλισης. Δεν είπατε ότι τους φορείς της κοινωνικής ασφάλισης εσείς τους αυξήσατε. Δεν είπατε ότι συμβάλατε να ιδρυθούν νέα ταμεία αλληλοβοήθειας σε υπουργεία, όπως το υπουργείο Εσωτερικών, το υπουργείο Ανάπτυξης κλπ. Δεν είπατε ότι έξι μέρες πριν τις εκλογές εσείς, η Κυβέρνηση του κ. Καραμανλή, η οποία έρχεται και μας κάνει τώρα κηρύγματα από άμβωνος για τα κακά του κατακερματισμού των ταμείων, ήλθε και χρηματοδότησε το Ταμείο Αλληλοβοήθειας του Υπουργείο Εσωτερικών με πόρους από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και το Ταμείο Αλληλοβοήθειας του Υπουργείου Ανάπτυξης με πόρους από τη φορολογία στο πετρέλαιο".

Ο Λύκος μόνο το μαλί αλλάζει...

Το ποδόσφαιρο φανατίζει μόνο τους ανήμπορους. Έχω σιχαθεί την ώρα και την στιγμή που πήρα τον γιόκα μου στον προτελευταίο αγώνα της Εθνικής μας με την Τουρκία, όπου οι "δικοί" μας βρίζανε στον Εθνικό τους Ύμνο κι ο Ηλιάκος με κοιτούσε απορημένος...
Τους Τούρκους-και εννοώ αυτό το γραφικό και μεγαλομανές συνονθύλευμα ικανών βέβαια, Οθωμανών στρατιωτικών και διπλωματών που οι εγχώριοι εθελόδουλοι των ΗΠΑ το αποκαλούν στα σοβαρά "βαθύ κράτος", είμαι βέβαιος, πως όταν έρθει η στιγμή θα το παίξουμε στα ίσα και θα πάθουν την πλάκα τους! Έχω άλλωστε δει τις αντοχές τους στον Έβρο...Με τους υπόλοιπους δεν έχουμε -αν και υπό προϋποθέσεις έχουμε- και πολλά μάλιστα, να χωρήσουμε... (σ.σ: Ο Ένγκελς θα μας επιβεβαίωνε ίσως, αλλά ευτυχώς για μένα δεν μπορεί...)
Σήμερα πάντως, στο παιχνίδι με τη Γαλατά - Σαράϊ, ο Πανιώνιος παρά τα χοντρά, είναι αλήθεια διαιτητικά λάθη, (¨πέτσινο μπέναλτι και γκολ απο θέση οφσάϊντ¨) έχασε καθαρά και δίκαια, αφού η ομάδα μας ήτανε χώμα.
Φεύγοντας κατηφείς από το γήπεδο με τον μικρό μου γιό ξερό απ΄το κρύο που φάγαμε και παρά την ΕΗΔ που έρριξα στο τσογλάνι περί του σεβασμού στον αντίπαλο, τον ακούω να εύχεται κάποια στιγμή αμετάπειστος "να κάνει σήμερα ρε μπαμπά έναν σεισμό στο σπίτι του διαιτητή!". Τα συμπεράσματα δικά σας...

Με το πόδι ρε, με το πόδι!

Στην παλιά ταινία του ελληνικού κινηματογράφου "Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο", ο Πετράκης (Μίμης Φωτόπουλος) και ο Παυλάρας (Βασίλης Αυλωνίτης), οδεύουν πεζή για το πανηγύρι της Παναγιάς της Πλατανιώτισσας. Με τη λατέρνα στο ώμο εναλλάξ, ζητούν οδηγίες από έναν μόρτη, το Θόδωρο (Νίκος Φέρμας). Όταν καταλαβαίνουν ότι η Παναγιά πέφτει μακριά, δυσανασχετούν, αλλά ο Θόδωρος τους εμψυχώνει.. Πως θα πάμε μέχρις εκεί ρωτούν.. "Με το πόδι ρε, με το πόδι" απαντά ο μόρτης.

Θυμήθηκα την καταπληκτική αυτή σκηνή όταν άκουσα τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ να σχολιάζει τον προβληματισμό βουλευτών της αντιπολίτευσης για το κόστος των διοδίων στους νέους αυτοκινητόδρομους (0,04Ε/χλμ), που σημαίνει 54Ε πήγαινε έλα Αθήνα-Γιάννινα (17Ε στο δρόμο και 10Ε στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου επί 2).

Τι είπε ο Θεσσαλός;
"Θέλει κάποιος να πάει από τον αυτοκινητόδρομο; Θα πληρώσει. Δεν θέλει να πάει; Εξασφαλίζουμε καλό δρόμο να πάει χωρίς να πληρώσει".

Ποιος είναι ο καλός δρόμος, εξήγησε νωρίτερα ο κ. Σουφλιάς:
"Θα σας πω πως μπορεί αλλιώς να πάει στα Γιάννενα. Να πάρει την παλιά εθνική οδό από την Αθήνα, δηλαδή να μην πληρώνει διόδια στη διαδρομή Αθήνα-Πάτρα και από εκεί να πάρει πάλι την παλιά εθνική οδό και να πάει στα Γιάννενα. [..] Για να μην πληρώσει τα 10 ευρώ της γέφυρας μπορεί να πάει όμως και από τον Ε65.."

Ηθικό συμπέρασμα; Έχεις; Πας με ασφάλεια. Δεν έχεις; Πας τσούκου-τσούκου, αν πας..

Ασφαλιστική Ιντιφάντα!

Ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση που είδαν τα μάτια μου ποτέ! Ο κλάδος σε μια από τις πιο καλές στιγμές του- στο φως της ημέρας μου φαινόταν όλοι πολύ πιο ανθρώπινοι, ακόμα και οι τηλεοπτικές περσόνες, μα το Θεό!-ενωμένος και μαχητικός κατέβηκε με ευρηματικά συνθήματα στους δρόμους στέλνοντας το μήνυμα: δεν είμαστε ρετιρέ-στηρίζουμε το κοινό μέτωπο των εργαζομένων για να μην περάσει η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης που απαιτεί με αναίδεια μονομερείς θυσίες, μη τολμώντας να αγγίξει το μεγάλο και παρασιτικό σε πολλές περιπτώσεις κεφάλαιο.
Η Ασφαλιστική ιντιφάντα ξεκίνησε. Ο καιρός πέριξ του Μαξίμου προβλέπεται θυελώδης και βροχερός!..

Υ.Γ Οφείλουμε πάντως, χάρες πολλές στην κυβέρνηση και στον κύριο Μαγγίνα. Απο ανυπόληπτο και περιθωριακό μαγαζάκι, μας έκαναν Σωματείο!

Καθαρές λύσεις (που θα΄ λεγε κι ο Σημίτης με το συμπάθειο...)

Το ΠΑΣΟΚ μόχθησε πολύ και τελικά τα κατάφερε να ξεθωριάσει στο κομματικό του οικόσημο ο όρος "Σοσιαλισμός". Η ΝΔ, σε πολύ μικρότερο διάστημα έχει πετύχει να καταρρακώσει θεαματικά την αξία των "μεταρρυθμίσεων". Και από την εποχή του πρώην προέδρου του Ολυμπιακού Α. Σαλιαρέλη απέκτησε σχετική σημασία η ιδιότητα του "επιστήμονα".
Απο την άποψη αυτή, δεν μας ενοχλεί και τόσο που ο Μαγγίνας θέλει ντε και καλά να μας εντάξει σε ένα κοινό "Ταμείο Επιστημόνων"-απεναντίας το διασκεδάζουμε κι όλας ημείς οι επιστήμονες!
Αυτό που δεν καταπίνεται με τίποτε, είναι η εξόφθαλμη προπαγάνδα ότι οι δημοσιογράφοι κατοικούν στο ασφαλιστικό ρετιρέ που είναι ο,τι πλησιέστερο στην ευτυχία μετά τις μαιζονέτες του Ρουσσόπουλου...
Θα πούμε στην πορεία για τις ιδανικές συνθήκες εργασίας, εθισμένοι χρόνια στο αλκοόλ και τη νικοτίνη αλλά και την απόδοση καθαρόαιμου υπό διαρκή πίεση, όπως και για τις πλουσιοπάροχες απολαβές, όταν περισσεύουν τόσες πολλές μέρες, στο τέλος των χρημάτων που παίρνουμε. Όμως προέχει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: το περίφημο αγγελιόσημο το οποίο σταδιακά η κυβέρνηση επιδιώκει να βάλει συνολικά στο χέρι ταυτόχρονα με την κατάργηση του επικουρικού ταμείου, ήταν ένα δώρο της χούντας στους εκδότες. Αν θέλουν ας το καταργήσουν! Αλλά να υποχρεωθούν οι επιχειρήσεις να καταβάλλουν ισόποση εργοδοτική εισφορά.
Όσο για τον κύριο Ρουσσόπουλο, ας είμαστε επιεικείς αδελφοί...Ένας άνθρωπος που καταφέρνει να ενώσει τους πάντες εναντίον του, έχει χάρισμα...